Kunstenaars begeleiden vrijwilligers
"Vitaliteit Ontmoet Kwetsbaarheid": vierdaagse workshops onder leiding van kunstenaars, waarmee zij vrijwilligers inspireren om hun eigen talenten in te zetten in het werken met kwetsbare ouderen. De workshops zijn tot ontwikkeld tijdens 'De Tafel Van Vier' een project dat onderdeel uitmaakt van Vitaliteit Ontmoet Kwetsbaarheid (VitOK) van de ouderenfondsen RCOAK en Sluyterman van Loo, samen met 55-plus vrijwilligers.
Vrijwilligers worden betrokken om aan de slag te gaan met het verbinden van groepen (Persoonlijke Postbodes), terugspeeltjeater (De Spel Salon), de eigen talenten en interesses aan te boren (Goudzoeken) of met materialen uit de omgeving en documentatie aan de slag te gaan samen met mensen met dementie (Maak Er Wat Van).

De Tafel Van Vier workshops zijn ontwikkeld dankzij financiele steun van Vitaliteit Ontmoet Kwetsbaarheid:
In 2013 is 'De Tafel van Vier' van start gegaan, een project onder leiding van Vera Broos, waarin kunstenaars vitale senioren inspireren in het vrijwilligerswerk in de ouderenzorg. De Tafel Van Vier staat voor het vieren en in het zonnetje zetten van kwetsbare ouderen, en voor vermenigvuldiging: van creativiteit en van bijzondere ontmoetingen in de ouderenzorg. 55-plussers, die werken als vrijwilliger in de zorg, of die de ouderenzorg willen verkennen en hun eigen talenten willen inzetten, zijn in vierdaagse workshops op pad gegaan met kunstenaars en theatermakers van Zona's Kiosk. Zij bezochten ouderen in de zorgcentra in de wijk.
Vier kunstenaars van Zona's Kiosk geven invulling aan het project. Vitale senioren, waarvan de jongste 58 en de oudste 80, gingen samen met kunstenaars van Zona’s Kiosk op pad in zes zorginstellingen van Amsta en wijken in Amsterdam Centrum-oost.

De workshops
De Tafel Van Vier biedt vier workshoptrajecten voor vrijwilligers. 'De Persoonlijke Postbodes’ (Kunstenaars: Riska Wijgergangs en Monique Hoving) slaan bruggen tussen de buurtbewoners en ouderen in de wijk en in de zorginstellingen. In ‘Goud Zoeken’ (kunstenaar: Ulrike Bartels) gaan vitale senioren op zoek naar hun eigen talenten, hobby’s en achtergrond van de vrijwilligers en de kwetsbare ouderen. In ‘Maak er wat van’ (kunstenaar: Laurien Mulder) gaan vrijwilligers met simpele materialen zelf workshops vormgeven en deze documenteren in een boek, expositie of andere verslaggeving. In ‘De Spel Salon’ (theatermaker Jaap Oostra) worden vrijwilligers spelleider en interviewer die met groepen ouderen verhalen en herinneringen naar boven halen, en deze omzetten in een tableau d.m.v. terugspeeltheater technieken.

WILT U EEN WORKSHOP VAN DE TAFEL VAN VIER VOOR UW VRIJWILLIGERS IN HUIS HALEN? Neem contact op via de emailknop op deze website of met info@zonaskiosk.nl

De organisatie
De initiatiefneemster Vera Broos, projectleider van Zona's Kiosk: “ onze werkwijzen en ervaring in de ouderenzorg willen we nu gaan delen met 55-plussers. Samen met hen gaan we de kwetsbare ouderen vieren en in het zonnetje zetten en nieuwe ontmoetingen vormgeven. De naam De Tafel Van Vier staat ook vermenigvuldiging, van creativiteit in de ouderenzorg en van activiteiten met kwetsbare ouderen”

Beluister de reportage uitgezonden over De Tafel Van Vier op Radio Steunkous (seniorenradio Amsterdam) met opnames van de kwetsbare ouderen en vitale senioren tijdens de workshop Maak Er Wat Van. De reportage is te beluisteren door deze link te kopieren: http://www.radiosteunkous.nl/kunst-in-de-zorg/

Bezoek ook de Facebookpagina De Tafel van Vier ( https://www.facebook.com/Detafelvanvier) voor beeldverslagen, spin-offs van het project, verslagjes van vitale senioren en bijzondere en soms blijvende ontmoetingen
Informatie via de website van Vitaliteit Ontmoet Kwetsbaarheid:
http://www.vitok.nl/site/projecten/st-kunst-in-de-zorg-.13.html


Locaties:
Het Dr. Sarphatihuis, Mozaïekhofje, St. Jacob, Wittenberg, Flesseman, De Keijzer en het Czaar Peterpunt.

Met dank aan Janneke Kersbergen en Laurien Kuipers

Kunstenaars:
Laurien Mulder
Ulrike Bartels
Riska Wijgergangs
Monique Hoving
Jaap Oostra

De Tafel Van Vier is een project van Stichting Kunst in de Zorg

lees verder »

Henpower Holland
Henpower is een project uit Engeland dat kunst, kippen en ouderen samenbrengt. Een bijzonder drietal dat tot veel creativiteit, plezier en nieuwe ontmoetingen leidt. De magie van kippenkracht en van creativiteit!

Wat doen we in het HenPowerproject?
In een zorginstelling introduceren we een kippenhok. Personeel, vrijwilligers en ouderen verzorgen de kippen. Kunstenaars verzinnen rondom de kippen allerlei creatieve workshops en activiteiten en trekken ook de wijk in.

Een bewezen effectief project
Het HenPowerproject is afkomstig uit Engeland waar het met veel succes in veertig instellingen is uitgezet. De Northumbria University heeft de positieve effecten van Henpower aangetoond. Het helpt in Engeland en Australie de eenzaamheid en depressie van ouderen in instellingen te bestrijden. en is daar een groot succes: onlangs ontving HenPower 1 miljoen pond van de Engelse Staatsloterij.
Dit project brengen wij nu naar Nederland, met het Flevohuis als plek voor depilot. Ook hier genereerde HenPower /Flevohuis al veel pers en aandacht.

Effecten in het Flevohuis
Ouderen bloeien op, ze komen in beweging en maken contact. Voor de kunstenaars leidt de interactie met de ouderen tot innovatie van hun kunst. Personeel raakt geïnspireerd en gingen er op hun eigen creatieve wijze mee aan de slag. Buurtbewoners bezochten de kippen en kinderen zijn momenteel een muzikale voorstelling aan het maken en komen zo in contact met de ouderen. Bijzonder hoe alle verdiepingen en afdelingen betrokken zijn gepakt bij HenPower Eitje in het Flevohuis. Kortom, HenPower is een formule die op meerdere gebieden tot mooie dingen leidt.

Betrekken van de wijk en de stad
HenPower blijkt een project dat contact met de buurtbewoners kan versterken. Mensen uit de wijk bezoeken de kippen en leggen zo contact met de ouderen. Sommige buurtbewoners denken of helpen mee in de verzorging van de kippen. Het project slaat zo een brug tussen de instelling en de wijk. Een buurvrouw zet de kippen ’s avonds op stok. Drie kinderboerderijen in Amsterdam hebben laten dachten mee over dekaanschaf en verzorgin, en 1 is met een tamme kippen langgewenst en vervolgens door clienten bezocht. Ook ondernemers spreekt het project aan, de Landmarkt steunt ons met een sponsoractie ( eigen dierendozen en eieren in de in de winkel op 8 april voor inzamelen kippenvoer en kijken of men een kip wil adopteren. Een nieuw publiek maak kennis met verhalen van bewoners en clienten, en schrijft berichten terug. MakerSpace op het Zeeburgerpad hiep ons tegen reductie met het programmeren van een Eggbot robot om met de ouderen eieren te graferen.
Met de smaakkunstenaar worden eetbare concepten ontwikkeld die nu op andere zorglocaties gedeeld worden. Andere kunstenaars haalden berichten voor bewoners in o.a. de Openbare Bibliotheek, De Javastraat en de Dappermarkt en zijn met de ouderen en schoolkinderen een muziekvoorstelling aan het maken. Twee theatermakers legden de theatermakers verbinding met de mensen op straat.

Ouderen
Ouderen en andere clienten van alle alle afdelingen doen mee aan dit project: bewoners, thuiswonende ouderen, revaliderende clieten en andere groepen op de klinieken, dove en slechtziende ouderen etc. Zij doen mee aan allerlei kunstzinnige en culturele activiteiten die door de kunstenaars worden georganiseerd. Dit geeft veel plezier en gezelligheid, en stimuleert de creativiteit. Sommige groepen zijn zeer betrokken bij de verzorging van de kippen. Eten geven, eieren rapen, wormen steken, kippenhok schoonmaken, etc. Dit geeft ze een verantwoordelijkheidsgevoel. In plaats van verzorgde worden zij verzorger. De ouderen van groepswonen komen in beweging, ze gaan even naar buiten. Kijken naar de kippen. Of met ze praten. De kippen voeren. Eitjes rapen. De ouderen leggen contacten, met de dieren én de mensen die we met dit project naar Het Flevohuis halen.

Personeel, activiteitenbegeleiders en vrijwilligers
Medewerkers raken geïnspireerd door de kunstenaars. Ze gaan hun eigen creatieve manier aan de slag met het thema. Iedereen kan er op zijn of haar manier iets mee. Het kippenproject stimuleert vrijwilligers met de ouderen op uit te gaan naar de dieren. En het mooie is, dat medewerkers /vrijwilligers/mantelzorg én ouderen door het project samen voor iets zorgen, in plaats van de normale zorgsituatie, waarin de het personeel voor de oudere zorgt.

Kunstenaars
De kunstenaars geven creatieve workshops, trekken de wijk in, maken films met bewoners of muziek met kinderen. Ze bieden de ouderen nieuwe ervaringen en nemen hen mee op onbekende paden. Maar wat zij doen heeft niet alleen effect op de oudere. Ook andersom gebeurt er wat. De interactie met de ouderen leidt ertoe dat de kunstenaar nieuwe creatieve vormen ontdekt. Ook voor de kunstenaar is het een ontdekkingstocht. Een oproep onder kunstenaars leverde 33 plannen voor Eitje op, waaruit wij er voor het voorjaar 2017 5 kozen, die werken als modeontwerper, schrijver, beeldhouwer, installatiemaker en nog niet eerder in de zorg werkten. Dit project helpt ons daarmee ook nieuwe activiteiten voor de zorg te ontwikkelen.

lees verder »

Personeel inspireren
Was Goed

Posterontwerp : Laurien Mulder

Projecten met een bepaald thema zoals kippen, vakantie vroeger, buitenleven, thuisgevoel. Een voorbeeld is het project 'Was Goed' dat in het Flevohuis, Hogeweyk en Meer& Oever werdt uitgevoerd, met losse modules zoals de WasV(r)ouwen die tot in Limburg en Engeland optraden: Kunstenaars betrekken de verzorging bij nieuw werk dat ontstaat door de was sorteren, vouwen, ordenen, voelen en bespreken. Theatermakers delen speltechnieken met het zorgpersoneel en gaan berichten halen/brengen in de wijk Amsterdam Nieuw West met ‘Was Groet’ nieuwe lijnen leggen tussen jong en oud. Zintuiglijk theater rond Verwonderwas- een jurk vol verhalen en waslijnen gehaald, wordt besproken, uitgebeeld en gevoeld met grote en kleine was.
Met zeepsop en lucht wordt samen wind gemaakt met wasgoed, bellen opblazen, was gedroogd en worden luchtspelletjes met een föhn, een fietspomp of een omgekeerde stofzuiger. De vraag ‘Wat Was Goed? wordt als aanleiding genomen voor gesprekken over wat goed was en wasgoed was. Samen wordt het linnengoed omgetoverd tot beelden van textiel die voortkomen uit de herinneringen van de ouderen en hun verzorgers.

Project Was Goed in de zorglocatie Meer en Oever in Amsterdam Nieuw West vind plaats van 8 juni tot 18 augustus en is opgezet om de daginvulling van ouderen met dementie meer kleur te geven en de dagelijkse taken van verplegend personeel op speelse wijze te inspireren. Kunst kan veel betekenen voor ouderen met dementie. Vanuit deze overtuiging zette Vera Broos Was Goed op. Het project brengt kunstenaars samen met bewoners en medewerkers van zorginstellingen en mensen daarbuiten. Was Goed trekt de wijk in en sluit af met een expositie in de instelling die daarna verder kan reizen.
Was Goed is daarnaast ook bedoeld om het zorgpersoneel zonder hen extra te belasten te inspireren in hun dagelijks werk met kwetsbare ouderen. Vera Broos: “Eén van de knelpunten in de ouderenzorg is de overbelasting en het motiveren van personeel. Het personeel van Meer en Over krijgt nu zij zelf de was moeten gaan doen, een extra taak. Met Was Goed willen wij deze dagelijkse ‘taak’ als inspiratie gebruiken voor een spel. Familie en vrijwilligers betrekken we al bij onze activiteiten en het betrekken van de mensen rondom de ouderen heeft een absolute meerwaarde. Was Goed gaat ook berichten van buurtbewoners ophalen en naar ouderen brengen.”

De kunstenaars: Ulrike Bartels, Laurien Mulder, Riska Wijgergangs en Monique Hoving, Esmeralda Detmers en Rens Bouma

Met dank aan Amsta Amsterdam en Stichting RCOAK
Vera Broos, Stichting Kunst in de Zorg / Arts in Care Foundation

lees verder »

Zona's Kiosk in het museum

In opdracht van musea en andere organisaties In 2011,2012 en 2015 realiseerden we projecten en kunstwerken voor Museum Het Dolhuys. In 2015 bezocht Zona's Kiosk Velserduin in Ijmuiden. Laurien Mulder en Vera Broos maakten aan de hand van gesprekken met mensen met niet-aangeboren hersenletsel een Verhalenlijn met textiele werken, en tafelkleden. In opdracht van Museum Het Dolhuys in Haarlem, werden voor in 2011-2012 het outsource-project "We Zullen Doorgaan" kunstenaars uitgezonden naar vijf Haarlemse zorgcentra, en werk gemaakt geïnspireerd door en in samenwering met ouderen. Dit werk is geëxposeerd op de tentoonstelling "De kunst van het ouder worden" van augustus 2011 tot maart 2012.

Lees verder

Kunst en zintuiglijk werk in de wandelgangen

De gangen van het verpleeghuis meer afleiding geven. Multizintuiglijk werk door Vera Broos en kunstenaars in De Open Hof, zie Nieuwsberichten

Lees verder

Zona's Kiosk bestaat uit verschillende Modules, gericht op verschillende zintuigen die ons dagelijks prikkelen

Maak hieronder een keuze uit de verschillende zintuigen:

De Wonderlijke Wandelgang

Op de gesloten afdeling van het verpleeghuis De Open Hof maakt Vera Broos aan de hand van bijeenkomsten met kunstenaars personeel en ouderen een zintuigspoor, waar de mensen om de ouderen heen een aangrijpingspunten kunnen vinden om samen bij stil te staan.

Zona's Kiosk nieuws

Gek Op Groen
Wat hebben kippen, boerenkool en eetbare bloemen met elkaar te maken? Kom het ontdekken en proeven tussen 11 en 12 (aanmelden nodig) in Gek Op Groen, de Open Dag Week van de Zorg in het Flevohuis.

lees verder »

Pyjama Party!
23 februari met Jacqueline en toetsenist Kees, in april met de Engelse band Mush, waarvan zangeres Nicky al eerder het Flevohuis bezocht tijdens ons project met Equal Arts (zie NowHere)

lees verder »

Zorg voor cultuur!
2017, het jaar van nieuwe kunstenaars, nieuwe betrekken groepen zoals dove, blinde en revaliderende ouderen en wijkorganisaties, wonderlijke wandelgangen en...kippen! Met HenPower en meerdere bezoeken van Engelse partners en kunstenaars, slaan wij onze vleugels verder uit en zijn we tegelijk neergestreken in de zorginstellingen waar kippen van allerlei pluimage onderdak hebben gevonden en waar met behulp van het zorgpersoneel, een nieuwe generatie is uitgebroedt.

Namens het bestuur van Stichting Kunst in de Zorg, de kunstenaars van en andere deelnemers aan Zona's Kiosk, en mijzelf, wens ik u hele leuke kerstdagen en jaarwisseling toe!
Vera Broos, projectleider St.Kunst in de Zorg en producent van Zona's Kiosk

lees verder »

Troetelkippen bij Amsta
Na het succes van HenPOWER Eitje, dat vanaf juni is geadopteerd door het Flevohuis waar we de rest van het jaar activiteiten blijven ontplooien, is op 1 april bij Amsta project 'Tok' (Troetelkippen Ouderen en kunst ) gestart rond de kippen in de tuin en een door onze bouwers Rob Hagenouw en Nils Krook ontworpen kippenren. van de locatie van 't Hoflaan in Amsterdam Oost. 7 maanden lang bezoeken kunstenaars wekelijks de locatie met activiteiten rond de kippen.

Activiteiten rond de koe en het Ei zijn te volgen op de Facebookpagina "HenPower Eitje"

lees verder »

Nieuwe kunstenaars in 2017
In 2017 werden uit 30 inzendingen voor het project HenPower Eitje vijf nieuwe kunstenaars geselecteerd om hun plan uit te voeren tussen december en juli. Nog eens vijf nieuwe duo's werden betrekken bij "Cafe Eitje en project TOK bij Amsta, van begin april tot begin november 2017.
Meer informatie over HenPower en Eitje vind u elders op deze site en op de Facebook pagina HenPower Holland

Loes ten Anscher EGGBOT

Ik ben op de klinieken geweest, bij de dagopvang en in de koffiecorner/ café. Een eigen verhaal op een ei geschreven zien worden door een robotje was voor de bewoners een klein wonder. Dat zeiden ze dan ook keer op keer op keer: “bijzonder hé”, “wat toch allemaal kan tegenwoordig”. Wat ik mee neem naar een volgende keer is dat de gegeven verhalen voor op de eieren ongelooflijk divers zijn! Zo spannend om dat bij elkaar te zien.
De contactpersonen en het personeel zijn geweldig behulpzaam. Dat is heel erg fijn. Ik voel me als kunstenaar heel welkom in het Flevohuis.
Het is zo mooi dat soms een ei met tekst er werkelijk voor zorgt dat iemand zijn/haar ei kwijt kan. Een ei speciaal gemaakt om een mantelzorger te bedanken bijvoorbeeld. Ik merk het effect op de bewoners van het heel persoonlijke contact tijdens het samen maken van een goede kloppende tekst en dat vervolgens op het ei laten schrijven door de eier-robot. Er ontstaat een soort persoonlijke schat om te koesteren en om trots aan anderen te laten zien. Dat is zo ontroerend. Iemand komt dan echt even tot leven.
De eerste politieagente van Amsterdam, die haar tekst iedere keer weer leest/hoort en opnieuw in de lach schiet vanwege haar herinnering is onbetaalbaar. Zeker toen haar zoon haar kwam ophalen; het verhaal niet kende en zag hoe zijn moeder ervan genoot om dat telkens weer opnieuw te horen. Het was opeens zichtbaar dat zij ook nog een heel ander leven had geleid. Ooit.
De techniek heeft in mijn geval nogal een grote rol. Dat geeft soms bijzondere effecten. Wat er gebeurt, is dat er een heel klein, maar erg betekenisvol stukje leven op het ei komt te staan. Je zou kunnen zeggen “in a nutshell on an eggshell”. De verhaaltjes zijn veel diverser dan ik van te voren had kunnen bedenken.
Wat ik nu zie is hoe betekenisvol de verschillende kleuren bruine eieren werken onder de verschillende teksten. Alsof het verschillende kleuren huid zijn. Dat zou in de eindinstallatie helder moeten worden: de grote nieuwsgierig makende diversiteit in vorm en inhoud.
De mensen die er toevallig op een bepaald moment niet zijn wanneer ik kom om met de eier-robot te werken kunnen een volgende keer ook meedoen. Je kan als je vaker komt meer een band met personeel en bewoners opbouwen. De mensen kunnen dan beter zien wat er mogelijk is en zelf meer ideeën krijgen over wat er nog meer leuk is om te doen met de robot.


Edward Rink Kipoloog kwintelierstuin.nl interviewde ouderen met dementie tijdens project EITJE, en gaf lezingen ‘kipologie’ over kippen- en mensen gedrag
Ik heb gewerkt met mensen van de gesloten afdeling (1e etage), met een aantal van de kliniek (2e etage). Ik ben positief verrast door de tolerantie van de bewoners, hun accepterende houding naar andersdenkenden en controversiele standpunten: ‘als mr. X buiten wil slapen, moet hij dat zelf weten’, ‘als het zo is dat mr X in een andere cultuur een harem (toom) van meerdere vrouwen er op na houdt dan is dat prime, maar ik doe er niet aan mee!’. Ook hun openheid bewonder ik: ‘Ik heb eens een kerel gehad die ik betrapte met een andere vrouw. Ik heb zee r beiden uitgeknikkerd!’. Gevolg dmet een bemoedigende reactive van haar afdelingsgenoten: ‘Goed zo meid!’.
De groep is steunend en tolerant naar elkaar, er is geen onvertogen of oordelend word gevallen. Ik vind dat bewonderingswaardig.
Interessant zijn korte persoonlijke verhalen die de bewoners tussen neus en lippen door vertellen n.a.v. de kippenanekdotes. Zij leggen vrij makkelijk de link naar hun eigen ervaring: ‘Ik wil wel het hok in, maar hij mot niet gaan pikken, want ik heb al eens op de Zeeburgerdijk een menspersoon op zijn bek geslagen.’, of: ‘Als mr X buiten gaat slapen, ga ik erbij liggen. Zo ben ik!’.
Een mooi moment was de discussie tijdens de eerste bijeenkomst over het laten vallen van een ei. Is dit moord? Sommigen dachten van wel, sommigen niet. De vergelijking met mensen werd makkelijk getrokken. Hier behaalde ik mijn doel met de workshop: de mensen mentale uitdaging bieden, en niet veroordelen op basis van hun beperking. De ouderen hadden wijze dingen te zeggen, waar IK van kan leren. Die waardering wil ik hen geven, want die verdienen zij.

Frank ter Beek, beeldhouwer, werkte in HENPower Eitje met blinde en slechtziende ouderen en mensen met dementie
Frank Ter Beek, beeldhouwer, werkte in HENPower Eitje met blinde en slechtziende ouderen en mensen met dementie onder de titel: 'het ei, de klei en de ontdekkerij'.
Ik heb gewerkt met de groep blinden en slechtzienden en met de PG in de coffeecorner. De eerste groep was lekker divers en enthousiast. Sommigen willen heel vrij en gedegen werken, anderen hadden meer behoefte aan concrete handelingen die snel resultaat gaven. Ik heb het 'ei' als symbool, maar ook als ultieme vorm centraal gesteld. De mensen hebben zelf grote eieren gegoten van gietklei in een mal en met de resultaten heel diverse objecten gemaakt. Daarbij heb ik zoveel mogelijk verschillende materialen aangeboden. Daarnaast heb ik hun verhalen en gedichten verwerkt in een audiowerk, waarbij de tast ook weer een grote rol speelt.
Het enthousiasme om met hun handen bezig te zijn en ondertussen lekker te kletsen was erg aanstekelijk. We kwamen eigenlijk altijd tijd tekort.

In de coffeecorner heb ik met de PG geëxperimenteerd, zowel met diverse kneedbare materialen als met animatie.
Het samen maken van een animatiefilmpje maakte op mij het meeste indruk. Voor sommigen bleef de techniek hun verbazing opwekken. Door de combinatie van zelf gekleide figuurtjes met foto's uit Amsterdam of van het Flevohuis, kregen de filmpjes echt meerwaarde. Het experiment was nu wat kort, maar zou in een andere setting tot een mooie activiteit kunnen worden uitgebouwd.

Als kunstenaar wil ik het proces van een werk ruimte geven. Terwijl de meeste mensen liever snel resultaat willen. Dit is een spanningsveld van balanceren tussen korte en lange termijn, tussen iets met een diepere laag maken en gewoon creatief bezig zijn. Differentieren is een must.
Over het algemeen ben ik heel tevreden. Het is fijn dat er iemand bij is, die de mensen goed kent, stimuleert en verzorgt waar nodig.
Herhaaldelijk op 1 plek werken had echt meerwaarde. Ik leer de mensen kennen en kan dus beter inschatten wat ik eruit kan halen. Voor zover mensen mij herkennen, word ik ook een bekend gezicht. De lol die mensen hebben en de kleine grenzen die verlegd worden vind ik altijd het fijnst en belangrijkste. Ook als ik iedere keer gewoon weer opnieuw kan beginnen.

Maurice Spapens, Kledingdesigner, maakte voor HenPower Eitje en textiel kippenhok:
Ik heb mijn wagen volgeladen, en ga elke keer vrolijk naar het Flevohuis om met de mensen daar kippen te breien, creëren. Stukken van een kippenpuzzel maken. De lange gang door aan het einde voorbij de deur bevind zich mijn werkterrein. De dag-, somatische- en doven-groep waarmee ik in de ochtend en de middag in verschillende volgordes warm mee heb samengewerkt. De hele benedenverdieping daar linksachter heeft zich op de een of andere manier wel met de gebreide textielkippen bemoeid of meegewerkt. De groepen zelf hebben elk een eigen dynamiek, iedere persoon is anders. Gemeenschappelijk valt op hoe warm en gezellig het er is. Uithalen van shawls leverde de basis op om kippen van te breien te punniken of eieren van te maken. Delen van shawls werden samengenaaid gevuld met oude kussens om tot kippen. omgetoverd te worden. Samenzijn, samen werken aan onderdelen van een groeiende verzameling kippen. Out of the box, ontstonden spelmomenten, korte samenwerkingen. Snedige opmerkingen gekoppeld aan diepzinnige korte verhalen. Samen werd er gelachen, gespeeld, gezongen, gewerkt, gevonden en ontwikkeld. Op mijn netvlies een aantal mooie momenten. De hakende dame die een haakwerkje ruilde. De mevrouw die een kip maakte en een groot geluk uitstraalde met haar glimlach. De meneer bij de dovengroep die een klein kippetje tot leven bracht. De mannen die het meeste speelden met de Punnikmachine welke ook door een aantal dames fysiotherapeutisch is ingezet. Tante die zorgzaam elke keer vroeg of ik mijn koffie al op had. De Tsjernobylkip en fysiotherapeutische spelmomenten. Het is heerlijk werken en daardoor verwerken op het Flevohuis op de begane grond. Een bonte verzameling unieke kippen is ontstaan. Gemaakt als puzzelstukjes door de vele deelnemers bij de bijeenkomsten. Elke keer ga ik gelukkig naar huis, vele mooie warme ervaringen rijker.

Hein Walter, zorgkunstenaar en portretdichter, heeft binnen HENPower Eitje op de meeste afdelingen bewoners geportretteerd: bewoners die lijden aan dementie, doven, bewoners op de klinieken, Hiv patiënten en ook op de Dagopvang. Wat de portretten met elkaar gemeen hebben, is de kwetsbare eigenheid die eruit spreekt. Eizuivere Eigenheid, zoals hij zijn project heeft genoemd, is dan ook een goed gekozen naam. "Ik heb met veel plezier en ook met veel concentratie aan deze reeks portretten gewerkt. Ik was vooraf iets anders van plan geweest, maar toen ik kennis maakte van de mensen, moest ik van mezelf deze manier van werken kiezen. Dit paste hier. Heel fijn dat ik de vrijheid heb gekregen om mijn werkwijze aan te passen. Die flexibiliteit hoort bij kunst, maar het is geen vanzelfsprekendheid dat die ruimte er ook zomaar is.
Wat me het meeste is bijgebleven, is het vertrouwen dat ik kreeg van de bewoners van de klinieken en de dankbaarheid voor de portretten die ik voor ze heb gemaakt. Juist die levensverhalen, die zich vaak aan de zelfkant van de maatschappij afspeelden, zijn heel indrukwekkend. IJzingwekkend soms zelfs. Voor mij was het werken met deze groep bijzonder, omdat ik die nooit eerder zo heb ontmoet. Het heeft mij rijker gemaakt. Die ervaring kan ik weer gebruiken als ik andere projecten ga doen.
Ook het werken met de bewoners die doof zijn, was nieuw voor mij. De uitdaging zat bij die groep vooral in de taal. Ik had een gebarentolk nodig! En ook daar leerde ik iets wat ik me eerder niet had gerealiseerd: dat de taal van gebaren een kale taal is: ze gebruiken bijvoorbeeld geen lidwoorden en de mensen spreken korte zinnen. De portretten die ik van hen maakte, zijn dan ook gevuld met korte zinnen. En er staan veel foto's op. Bij dove mensen neemt het visuele meer ruimte in.
Ik heb als zorgkunstenaar veel ervaring met het werken met mensen die lijden aan dementie. Wat me opviel is dat de bewoners van het Flevohuis over het algemeen relatief actief zijn en ook een gelukkige uitstraling hebben. Dat komt wellicht door de houding van de verpleging! Die zijn op een goede manier relaxed. Ik kreeg het gevoel dat ik welkom was en het zou heel goed kunnen dat de bewoners hetzelfde gevoel hebben. Ze voelen zich welkom en thuis. Dat we relaxed niet moeten verwarren met onverschilligheid, blijkt uit het feit dat verschillende mensen van de verzorging vroegen wat ik aan het doen was. De uitdrukking op hun gezicht was er dan een van nieuwsgierigheid. Als ik vertelde over het schrijven van portretten en een portret liet lezen, dan waren ze onder de indruk. Het is heel fijn om te merken dat de verpleging betrokken is bij de bewoners en ook interesse heeft in de kunstenaars die een project komen doen."Op de oproep voor plannen voor HenPower Eitje kwamen binnen 2 weken 33 mooie plannen binnen.




lees verder »