Bemanningsleden

Muzikado

Jaqueline Fleskens, zangeres/muzikante Jacqueline geeft mensen direct een liedje cadeau. Op basis van 1 of een reeks ontmoetingen maakt zij liedjes op maat. Dat kan serieus zijn of grappig zijn, net wat de bewoner nodig heeft. Jaqueline weet bij iedereen de juiste toon te zetten, verhalen krijgen bij haar liedjes los en zij neemt samen met bewoners even de tijd om een liedje te laten borrelen in haar hoofd. Mensen worden uitgenodigd om met Jacqueline hun verhaal te delen. Dit zet zij dan ter plekke om in een klein, geïmproviseerd liedje. Mensen gaan ontroerd, vaak blij naar buiten, met een muzikaal cadeautje in hun hart. Voor project SNOES-kunst en dementie, werkte Jacqueline langere tijd met een groep bewoners aan muzikale levensverhalen. Hier een liedje aan de hand van ontmoetingen met mevr. van der Wal aug-sept 2014: SNOES is een project van Vera Broos

Knuffelkleindochter

Ina Stockem (ook: De Ideale Kleindochter, Cafe Tijdsloos en SNOES) Mensen vinden Ina aaibaar, de ideale (knuffel)kleindochter. Zij geeft kleine cadeautjes (knuffels), persoonlijke aandacht en bescherming. Iemand aan wie je je geheimen kan vertellen. Hoe dichtbij kan de knuffelkleindochter komen? Haar kunst is om contact te maken, d.m.v. zintuiglijke prikkels, aanraking, en beweging (van binnen en buiten). Een reactie krijgen d.m.v. gezicht, mimiek, aanraking, dansen. Over Ina Ina Stockem is artiest, performer, choreografe en cultureel manager. Sinds 1990 ontwikkeld ze en werkt samen in projecten waarmee ze mensen in beweging zet. Ze wil mensen verbinden met zichzelf, met anderen in een groep en met een organisatie en de rest van de wereld. Met stichting People On The Move initieerd zij projecten in binnen-en buitenland. Als projectleider van de "Bodylounge" brengt ze aanraking als kunstvorm in. Ze geeft diverse workshops en trainingen en neemt deel aan uiteenlopende communityartprojecten. Naast Knuffelkleindochter is Ina de vaste gastvrouw bij grotere uitvoeringen met de Kioskinstallatie. " Met de knuffelkleindochter, Ina Stockem, zijn we naar de huiskamer gegaan. Dit werd een groot feest. De bewoners hebben gedanst, en de knuffelkleindochter kroop over de tafel en verdween onder tafel om vervolgens een bewoner aan de andere kant van de tafel te verrassen. De bewoners vonden haar erg lief, zij maakte op een natuurlijke ‘kleindochter’ wijze contact met hen. Ik was zelf blij verrast door jullie theater en wil jullie daarom nogmaals heel erg bedanken. Het was een pracht dag voor de bewoners en mij."( Medewerker De Keyzer, Amsterdam ) Hieronder een dag uit het leven van De Knuffelkleindochter/Ina, als Gastvrouw bij de Kiosk in Verpleeghuis Wittenberg, Amsterdam: Concept: Vera Broos

De Spel Salon

Jaap Oostra (terugspeeltheater) Bestemd voor ouderen, familie en personeel. Door bij dementerenden de werkwijze aan te passen zijn de terugspeeltechnieken ook voor hen waardevol. De Verhalen Speelman brengt uw verhalen tot leven. Ieder mens zit er vol mee, ook al is niet iedereen een ras verteller. Met een gezonde dosis nieuwsgierigheid stelt uw Verhalen Speelman vragen. Elk mens zit vol verhalen. Het is fijn als die gehoord worden. Samen stilstaan bij ervaringen die voor iemand belangrijk zijn. Stilstaan? Er zijn mogelijkheden om actief te reageren voor iedereen, ga ze ontdekken met de Verhalen Speelman, op de bank of in een terugspeeltheaterworkshop. Over Jaap Specialties: Improvisatie theater, gebruik van video voor multimedia events, werken met uiteenlopende doelgroepen: jongeren, ouderen, dementerenden. Jaap Oostra is initiator en uitvoerder van theatrale concepten voor gemeenschappen en bedrijven. Met zijn theatergroep Wordt Vervolgt werk hij o.a. met mensen met afasie. "Speelsheid en humor roepen enthousiasme op. Ze verdiepen het inzicht in situaties en het begrip voor anderen. Dit maakt van theater een geweldig instrument, waarmee je diep op thema's in kunt gaan en tegelijkertijd de noodzakelijke lichtheid kunt behouden. De kracht van dit medium blijft me fascineren."

Spreuken Sprokkelen

Sandra Stark Met een jurk vol zakken met gedichten, muziek, taal, klank en geluid lokt de Spreukensprokkelaar poëtische ontmoetingen uit. Zij vult haar zakken met andermans proza en rijmelarijen, componeert liefdesbrieven en haiku's, Bargoense koekjes, zeeverhalen. Als marskramer van verloren verhalen en troubadour van vervlogen kinderliedjes beweegt ze zich voorbij de huid, zintuiglijk tastend naar de waslijnen met poëzie die zij als ware antropoloog bij haar opgravingen vermoedt te ontwaren. Over Sandra Sandra Stark is jazzvocalist, performer en muziektheatermaker. Zij onderzoekt de weg van improvisatie naar structuur en zoekt vanuit structuur de ruimte voor improvisatie. De stille muziek van het lichaam, voorbij de huid, in combinatie met poëzie, zijn terugkerende elementen in haar werk.

Smaakavontuur / Spelen met Eten

Sandra Schouten (ook: Spelen Met Eten) Geef je over aan de smaak van het moment. Stel je met al je zintuigen open voor ongewone verleidingen. En laat je verrassen... Het Smaakavontuur biedt uiteenlopende geur- en smaakervaringen aan en onderzoekt wat dit met mensen doet, mogelijk gelinkt aan korte gesprekken om je zo te helpen bij het beschrijven van je ervaringen. Denk bijvoorbeeld aan winegums van citroenbrandewijn of bessenjenever, fel gekleurde mini suikerspinnen, eetbaar parfum, kwarteleitjes met dip op een stokje, eetbare sieraden, etcetera. Naast Smaakavontuur gaf Sandra Vorm aan "Spelen Met Je Eten' in project SNOES-kunst en dementie van Vera Broos/Zona's Kiosk Over Sandra Beeldend kunstenaar Sandra Schouten maakt sinds 2001 theatrale en interactieve eetconcepten onder de naam Het Huis van Proeven. Kort gezegd gaat het in haar werk over ontmoeten, ervaren en verbinden en daarbij zet zij voedsel in als theatraal communicatiemiddel, om zo mensen in beweging te brengen en ze anders naar zichzelf en de wereld te laten kijken. Haar werk laat een grote rol voor de inbreng van de deelnemers. Een beschrijving door medewerkster Sylvia Krug van Het Dr.Sarphatihuis: Zona Kiosk, afdeling Kattenburg, in activiteitenruimte ’t Cypertje Bewoners zijn gericht uitgenodigd voor een ‘smaakavontuur’ gepresenteerd door de Zona Kiosk. We hadden de setting wat intiemer gemaakt door ons met de bewoners om een ronde tafel te schikken waardoor het onderlinge contact makkelijk en spontaner tot stand kon komen. De smaakkunstenares Sandra trad de ruimte binnen met een kleine hoog opgebouwde kar waarop een kleurrijke sortering servies en klein keukengerei was uitgestald. Een échte veelzijdige werkkar waar vanuit de verrassendste smaken direct aan tafel werden uitgeserveerd of de laatste hand aan de bereiding van een cocktail of de finishing touch op een kleine lekkernij werd aangebracht. Ook Sandra zelf zag er als een kleurrijke serveerster uit; oranje haar met een piepklein rood speldje, zwarte outfit met plofrok opgeluisterd met een knalrood schortje waarop de letters van het ‘geheime recept’ zich haastig probeerde te verbergen onder de zoom aan het schort. Met het zichzelf voorstellen wist Sandra direct de aandacht van de bewoners te pakken gevolgd door haar gastvrij presenteren van; een dun rubberachtige rood hartje met een zilveren kraaltje of geel hartje waarop nog even een toefje uit een tube werd aangebracht. Er werd aan de bewoners niet gevraagd; welke ‘smaak’ wenst u, nee, “welke ‘kleur’ zou u willen proeven?’ De ene bewoners stak direct in vol vertrouwen het aangebodene in de mond, de ander bekeek het eerst even aandachtig en stak het daarna voorzichtig in de mond om de vraag; ‘Wat proeft u?, Kunt u mij vertellen wat er volgens u in zit?” te kunnen beantwoorden. We wisten het niet; ‘Lekker zoet’, ‘een beetje zurig’ werd er geantwoord. Daarna werd er in roze champagneglazen een cocktail bereid wederom met de vraag; ‘Welke kleur zou u eens willen drinken? Een pittige of een kruidige?’ Ook bij deze heerlijk romantisch gepresenteerde drankjes wisten de bewoners niet te benoemen wat de ingrediënten zouden kunnen zijn. “Oef, pittig hoor’, ‘Mmmm lekker zoet, o jee toch niet lekker, beetje bitter nu??!!” waren de reacties vanuit de smaakteststers. Het is jammer dat de door ‘smaak’ gekleurde gezichten hier niet even voor u zichtbaar gemaakt kunnen worden. Als toetje werd er een amuse geserveerd. “Een ‘smaakbom’’ Alleen al het kleine kanten ronde servetje met daarop een –voor onze bewoners onbekende- gebogen amuse-lepel, wekte ieders belangstelling. Vol afwachting werd er gekeken naar het geheimzinnige knippen wat Sandra daarna in een bakje met heerlijkheden deed. Ook hier werd er weer naar een voorkeur van kleur gevraagd. Er werd iets op de lepel gelegd wat wel wat weg had van een ‘watje’ . Er werd ‘geproost’ en in één hap werd het heerlijks in de mond gebracht. ‘Mmmmmmmmmm, lekkerrr’ Kijk! “Wij ‘’ weten nu wat geheime ingrediënten van al deze heerlijkheden die van dit ‘smaakavontuur’ een bijzonder leuke middag hebben gemaakt vol verrassingen. Maar wij hebben beloofd het geheim te bewaren. Mondje dicht ! Het enigste wat wij nog wel willen verklappen is, dat de afsluiting van dit smaakvolle uurtje door een lieflijke tinkelende klank werd aangekondigd. Leuk! Bijzondere prettige en ludieke manier van presenteren en verrassend dat er zoveel ‘vertrouwen’ bij de bewoners was in het willen proeven van vrolijk gekleurde maar onbekende ‘dingentje’ en drankjes. Zo zie je maar, hoe ‘oud’ de mens ook mag worden er blijft altijd drang om ‘iets nieuws’ te willen ontdekken. We kijken uit naar de volgende keer dat Sandra lang wilt komen met weer nieuwe, nóg meer verrassende smaakjes? Met groet Sylvia Krug AB-ster afd. Kattenburg

Het Mijmerbureau , De Zwambtenaar

Karien van Assendelft (taal- en (mis)communicatiekunst) De Zwambtenaar is er om bewoners te helpen hun hart te luchten en contact te leggen met mensen buiten hun dagelijkse wereld. De Zwambtenaar zoekt met u op humoristische wijze naar alledaagse en niet-alledaagse taal en hoe we daar de boel mee kunnen ontregelen. Met kroontjespen, inkt, lettertang en typmachine maken we berichten die de Zwambtenaar in een kaartenbak archiveert. U kunt uw wijsheden op stickers schrijven die de Zwambtenaar in het café aan de overkant voor u op de wc-deur plakt. Of u dicteert uw levensmotto of dooddoeners op een ansichtkaart voor de jongeren op straat. Als we zin hebben maken we een spandoek om aan de gevel van het huis te hangen: “Joehoe jongens, wij zijn er ook nog hoor!”. Over Karien Karien maakt interactieve geluidsinstallaties, doet performances, werkt met acteurs, schrijft voor locatietheater en organiseert workshops zoals "Miscommuniceren kun je leren" voor uiteenlopende groepen in de samenleving. Als taalkunstenaar noteert zij al jaren alledaagse taal die zij opvangt op straat. Typische uitspraken, dooddoeners en miscommunicatie worden gearchiveerd in een kaartenbak en ingezet voor kunstwerken die een open gesprek aangaan met de buitenwereld en vaak mensen op het verkeerde been zetten. De Zwambtenaar en Het Mijmerbureau van SNOES zijn bedacht ism Vera Broos

Laat Maar Waaien

Rens Bouma, beeldend, uitvindster, teaterdecors In Laat Maar Waaien experimenteert Rens Bouma met lucht en opblaasbare objectjes. In kleine groepjes laat zij zien wat er allemaal mogelijk is met lucht. Met een föhn worden kleine voorwerpen in de lucht gehouden. Opgeblazen witte latex handschoentjes kunnen worden aangeraakt en vastgehouden. Een stofzuiger die lucht naar buiten blaast, geeft langzaam vorm aan een maanvormige bal: hoe groot zou hij worden? Samen schrijven we luchtpost. Maar ook het plakken van een band kan onderdeel zijn van deze activiteit. Trefwoorden zijn “opblazen” en “leeglopen”, “wind” en “luchtdruk”. We gaan luchtdruk voelen. Samen wind maken met waaiers. Fluisteren. We gaan grote en kleine objecten opblazen en weer leegzuigen. We experimenteren en we doen luchtspelletjes. We blazen dingen weg. Blazen kun je met je longen en je mond, maar ook met een föhn, een fietspomp of een omgekeerde stofzuiger. Rens brengt van alles mee op een rijdende luchtkar. Je wordt gewoon nieuwsgierig als je dat allemaal ziet. Over Rens Rens Bouma maakt kunst van lucht, van zwevende oorbellen tot enorme objecten voor onder andere theatervoorstellingen. Zij werkt met uiteenlopende doelgroepen.

De Verwonderjurk / Hartenvrouw

De verwonderjurk is het vervolg op de Grabbeljurken van Zona's Kiosk en ontwikkeld voor mensen met dementie als decor voor een voorstelling met zintuiglijk theater. De Hartenvrouw gaat gehuld in een bruidsjurk. Zij treedt op in de eetzaal, de huiskamers maar ook 1 op 1 aan bed. Zij is ooit getrouwd met de Handschoen, maar heeft haar geliefde nooit ontmoet. Na honderd jaar wachten heeft ze haar hart in een koffer gestopt en loopt ze alle zorgcentra af op zoek naar liefde. Zij heeft een koffer vol enkele handschoenen en vraagt de ouderen om die te passen. Zij vraagt de ouderen wie zij lief hebben of waarderen. Samen met de bewoners opent ze haar koffer en een enorm groot zacht hart komt tevoorschijn. De oudere en de Hartenvrouw omhelzen gezamenlijk het hart, dat vervolgens wordt doorgegeven. Esmeralda Detmers( tafel- en zintuiglijk theater Concept Wonderjurk Grabbeljurk: Vera Broos Over Esmeralda Esmeralda Detmers is een oorspronkelijk denker, die met haar vele talenten kiest voor vernieuwing. Ze heeft zich ontwikkelt in het schrijven van scenario's en programma's en is actief als actrice en regiseur. Als Esmeralda ergens warm voor loopt, is ze niet te stoppen. Ze zet door en krijgt het proces op gang. Haar focus ligt in eerste instantie niet op het te behalen resultaat, maar op de weg naar dat resultaat toe. Een weg waarin zij oog heeft voor het tot hun recht komen van alle participanten: acteurs, deelnemers en toeschouwers. Om zodoende tot een goed resultaat te kunnen komen.

Fluisterjazz

Chris Corstens en Martin van Leusden Met (zachte) saxofoon en percussie zoeken Martin en Chris de bewoners op, in de wandelgangen, op de huiskamers en mogelijk aan bed. Wat zij willen proberen is de muziek, die nog in het geheugen aanwezig, maar door geheugenverlies versnippert is geraakt, via improvisatie tot nieuwe muziek te laten ontstaan, de twintig liedjes terugbrengen tot één nieuw lied, hoe abstract dat ook kan zijn. "Muziek heeft een sterk effect op mensen, jong en oud. Mensen die steeds meer in het verleden leven, zullen ook hun herinneringen stapelen, in de zin dat tijd en ruimte dichter op elkaar komen te liggen, wat resulteert in een bewustzijn, dat hoe dan ook sterk bepaald wordt door het heden. Hier ligt de link met oud en (heel) jong zijn, jonge kinderen kennen ook geen verleden en toekomst, het is het nú dat telt." In Zona’s Kiosk is ter ondersteuning een geluidenmodule gemaakt, met een pick-up, laatjes waar geluid uit komen en verschillende voorwerpen en muzikale onderdelen. Over Chris en Martin Chris Corstens en Martin van Leusden zijn door de wol geverfde muzikanten die zich begeven op de gebieden jazz, klassiek, balkan en pure improvisatie. Bij openingen en evenementen gaan zij vergezeld van contrabassist Makko Coster. Martin, Chris en Makko Coster verzorgen ook muziek bij de openingen en andere evenementen, zoals voor Zona's Kiosk op het Rivas Symposium 1 dec 2011: Een omschrijving van een Fluisterjazzbezoek door activiteitenbegeleidster Sylvia, Dr.Sarphatihuis 23 nov. 2011: Bijna direct na het bij elkaar brengen van de bewoners kwamen de muzikanten ook de activiteitenruimte binnen. Daardoor werd er meteen ‘een toon’ gezet want na het uitpakken van de saxofoon en het drumstel en de ‘vragende houding’ van de muzikanten over ‘’wat fluisterjazz dan wel mag zijn?” ontstond er bijna vanzelfsprekend een prettige, ontspannen en gelijkwaardige sfeer. Dit was geen concert waar lui en passief naar geluisterd kon worden, nee, bij dit concert werd er verwacht dat je meedacht, meedeed en de muzikanten een beetje op weg hielp er ’dan maar iets van te maken’. Dat sprak de bewoners erg aan. Na een ietwat schuchtere start werden er spontaan melodietjes geneuried die de muzikanten Martin (drum) en Chris (sax) dan muziekaal ondersteunde en uitbouwde tot ‘JázzZzzzZzzzZz’ . De melodietjes varieerde van Que sera sera van Doris Day, de’ internationale’, the 5de van Beethoven, Take it Five van Brubeck, een Mozart riedeltje tot Advocaatje ging op reis. Een ietwat nukkige en door pijntjes gekwelde heer in een rolstoel, ontdooide door dit alles en zat op het laatst, met pretoogjes en met de maat mee, te ‘swingen’ in zijn rolstoel. Een andere heer maakte de gevatte opmerking terwijl hij over zijn kalende bol streek: ‘Ja wat wil je nou ook? “M’n haar weg……. m’n tekst weg.” Een van onze ‘eigen kunstenaressen’ toverde één van haar gedichten uit haar hoofd en later daadwerkelijk ook uit haar tas op en vroeg om ‘ritmische begeleiding’ van de drummer onder haar vrolijke en krachtige declaratie. Zo ontstond er spontaan JazZ&PoëtrY! Haar gedicht ging o.a. over liefde en mooie vrouwen, zo kwamen we op Nova Zembla de 3Dfilm, en ons aller schoonste der schone, Doutzen Kroesen, en dat Friese vrouwen niet alleen mooi en koppig zijn maar ook nog slim want ze kunnen ‘acteren ‘! Een prachtig melancholisch muziekstuk over de mooiste vrouwen van Paris en het doven van de kaarsen in de kandelaar waren het slot van deze zeer geslaagde ochtend vol ‘fluisterjazz’. Bedankt heren muzikanten, graag tot de volgende keer. Met groet Sylvia Krug, AB-ster afd. Kattenburg

vorige12volgende

Zona's Kiosk nieuws

Troetelkippen bij Amsta
Na het succes van HenPOWER Eitje, dat vanaf juni is geadopteerd door het Flevohuis waar we de rest van het jaar activiteiten blijven ontplooien, is op 1 april bij Amsta project 'Tok' (Troetelkippen Ouderen en kunst ) gestart rond de kippen in de tuin en een door onze bouwers Rob Hagenouw en Nils Krook ontworpen kippenren. van de locatie van 't Hoflaan in Amsterdam Oost. 7 maanden lang bezoeken kunstenaars wekelijks de locatie met activiteiten rond de kippen.

Activiteiten rond de koe en het Ei zijn te volgen op de Facebookpagina "HenPower Eitje"

lees verder »

Gek Op Groen
Gek Op Groen; de winter komt er aan, de spruitjes en boerenkool, de kippen in het Flevohuis, eetbare bloemen en andere groene geur en smaakconcepten nemen we als aanleiding om dit najaar contacten te leggen tussen ouderen en anderen groepen in Amsterdam Oost.

Foto: De Kippenkrant uit 2016, met de kunstenaars die dit najaar invulling geven aan o.a. Gek op Groen in Amsterdam Oost

lees verder »

Nieuwe kunstenaars in 2017
In 2017 werden uit 30 inzendingen voor het project HenPower Eitje vijf nieuwe kunstenaars geselecteerd om hun plan uit te voeren tussen december en juli. Nog eens vijf nieuwe duo's werden betrekken bij "Cafe Eitje en project TOK bij Amsta, van begin april tot begin november 2017.
Meer informatie over HenPower en Eitje vind u elders op deze site en op de Facebook pagina HenPower Holland

Loes ten Anscher EGGBOT

Ik ben op de klinieken geweest, bij de dagopvang en in de koffiecorner/ café. Een eigen verhaal op een ei geschreven zien worden door een robotje was voor de bewoners een klein wonder. Dat zeiden ze dan ook keer op keer op keer: “bijzonder hé”, “wat toch allemaal kan tegenwoordig”. Wat ik mee neem naar een volgende keer is dat de gegeven verhalen voor op de eieren ongelooflijk divers zijn! Zo spannend om dat bij elkaar te zien.
De contactpersonen en het personeel zijn geweldig behulpzaam. Dat is heel erg fijn. Ik voel me als kunstenaar heel welkom in het Flevohuis.
Het is zo mooi dat soms een ei met tekst er werkelijk voor zorgt dat iemand zijn/haar ei kwijt kan. Een ei speciaal gemaakt om een mantelzorger te bedanken bijvoorbeeld. Ik merk het effect op de bewoners van het heel persoonlijke contact tijdens het samen maken van een goede kloppende tekst en dat vervolgens op het ei laten schrijven door de eier-robot. Er ontstaat een soort persoonlijke schat om te koesteren en om trots aan anderen te laten zien. Dat is zo ontroerend. Iemand komt dan echt even tot leven.
De eerste politieagente van Amsterdam, die haar tekst iedere keer weer leest/hoort en opnieuw in de lach schiet vanwege haar herinnering is onbetaalbaar. Zeker toen haar zoon haar kwam ophalen; het verhaal niet kende en zag hoe zijn moeder ervan genoot om dat telkens weer opnieuw te horen. Het was opeens zichtbaar dat zij ook nog een heel ander leven had geleid. Ooit.
De techniek heeft in mijn geval nogal een grote rol. Dat geeft soms bijzondere effecten. Wat er gebeurt, is dat er een heel klein, maar erg betekenisvol stukje leven op het ei komt te staan. Je zou kunnen zeggen “in a nutshell on an eggshell”. De verhaaltjes zijn veel diverser dan ik van te voren had kunnen bedenken.
Wat ik nu zie is hoe betekenisvol de verschillende kleuren bruine eieren werken onder de verschillende teksten. Alsof het verschillende kleuren huid zijn. Dat zou in de eindinstallatie helder moeten worden: de grote nieuwsgierig makende diversiteit in vorm en inhoud.
De mensen die er toevallig op een bepaald moment niet zijn wanneer ik kom om met de eier-robot te werken kunnen een volgende keer ook meedoen. Je kan als je vaker komt meer een band met personeel en bewoners opbouwen. De mensen kunnen dan beter zien wat er mogelijk is en zelf meer ideeën krijgen over wat er nog meer leuk is om te doen met de robot.


Edward Rink Kipoloog kwintelierstuin.nl interviewde ouderen met dementie tijdens project EITJE, en gaf lezingen ‘kipologie’ over kippen- en mensen gedrag
Ik heb gewerkt met mensen van de gesloten afdeling (1e etage), met een aantal van de kliniek (2e etage). Ik ben positief verrast door de tolerantie van de bewoners, hun accepterende houding naar andersdenkenden en controversiele standpunten: ‘als mr. X buiten wil slapen, moet hij dat zelf weten’, ‘als het zo is dat mr X in een andere cultuur een harem (toom) van meerdere vrouwen er op na houdt dan is dat prime, maar ik doe er niet aan mee!’. Ook hun openheid bewonder ik: ‘Ik heb eens een kerel gehad die ik betrapte met een andere vrouw. Ik heb zee r beiden uitgeknikkerd!’. Gevolg dmet een bemoedigende reactive van haar afdelingsgenoten: ‘Goed zo meid!’.
De groep is steunend en tolerant naar elkaar, er is geen onvertogen of oordelend word gevallen. Ik vind dat bewonderingswaardig.
Interessant zijn korte persoonlijke verhalen die de bewoners tussen neus en lippen door vertellen n.a.v. de kippenanekdotes. Zij leggen vrij makkelijk de link naar hun eigen ervaring: ‘Ik wil wel het hok in, maar hij mot niet gaan pikken, want ik heb al eens op de Zeeburgerdijk een menspersoon op zijn bek geslagen.’, of: ‘Als mr X buiten gaat slapen, ga ik erbij liggen. Zo ben ik!’.
Een mooi moment was de discussie tijdens de eerste bijeenkomst over het laten vallen van een ei. Is dit moord? Sommigen dachten van wel, sommigen niet. De vergelijking met mensen werd makkelijk getrokken. Hier behaalde ik mijn doel met de workshop: de mensen mentale uitdaging bieden, en niet veroordelen op basis van hun beperking. De ouderen hadden wijze dingen te zeggen, waar IK van kan leren. Die waardering wil ik hen geven, want die verdienen zij.

Frank ter Beek, beeldhouwer, werkte in HENPower Eitje met blinde en slechtziende ouderen en mensen met dementie
Frank Ter Beek, beeldhouwer, werkte in HENPower Eitje met blinde en slechtziende ouderen en mensen met dementie onder de titel: 'het ei, de klei en de ontdekkerij'.
Ik heb gewerkt met de groep blinden en slechtzienden en met de PG in de coffeecorner. De eerste groep was lekker divers en enthousiast. Sommigen willen heel vrij en gedegen werken, anderen hadden meer behoefte aan concrete handelingen die snel resultaat gaven. Ik heb het 'ei' als symbool, maar ook als ultieme vorm centraal gesteld. De mensen hebben zelf grote eieren gegoten van gietklei in een mal en met de resultaten heel diverse objecten gemaakt. Daarbij heb ik zoveel mogelijk verschillende materialen aangeboden. Daarnaast heb ik hun verhalen en gedichten verwerkt in een audiowerk, waarbij de tast ook weer een grote rol speelt.
Het enthousiasme om met hun handen bezig te zijn en ondertussen lekker te kletsen was erg aanstekelijk. We kwamen eigenlijk altijd tijd tekort.

In de coffeecorner heb ik met de PG geëxperimenteerd, zowel met diverse kneedbare materialen als met animatie.
Het samen maken van een animatiefilmpje maakte op mij het meeste indruk. Voor sommigen bleef de techniek hun verbazing opwekken. Door de combinatie van zelf gekleide figuurtjes met foto's uit Amsterdam of van het Flevohuis, kregen de filmpjes echt meerwaarde. Het experiment was nu wat kort, maar zou in een andere setting tot een mooie activiteit kunnen worden uitgebouwd.

Als kunstenaar wil ik het proces van een werk ruimte geven. Terwijl de meeste mensen liever snel resultaat willen. Dit is een spanningsveld van balanceren tussen korte en lange termijn, tussen iets met een diepere laag maken en gewoon creatief bezig zijn. Differentieren is een must.
Over het algemeen ben ik heel tevreden. Het is fijn dat er iemand bij is, die de mensen goed kent, stimuleert en verzorgt waar nodig.
Herhaaldelijk op 1 plek werken had echt meerwaarde. Ik leer de mensen kennen en kan dus beter inschatten wat ik eruit kan halen. Voor zover mensen mij herkennen, word ik ook een bekend gezicht. De lol die mensen hebben en de kleine grenzen die verlegd worden vind ik altijd het fijnst en belangrijkste. Ook als ik iedere keer gewoon weer opnieuw kan beginnen.

Maurice Spapens, Kledingdesigner, maakte voor HenPower Eitje en textiel kippenhok:
Ik heb mijn wagen volgeladen, en ga elke keer vrolijk naar het Flevohuis om met de mensen daar kippen te breien, creëren. Stukken van een kippenpuzzel maken. De lange gang door aan het einde voorbij de deur bevind zich mijn werkterrein. De dag-, somatische- en doven-groep waarmee ik in de ochtend en de middag in verschillende volgordes warm mee heb samengewerkt. De hele benedenverdieping daar linksachter heeft zich op de een of andere manier wel met de gebreide textielkippen bemoeid of meegewerkt. De groepen zelf hebben elk een eigen dynamiek, iedere persoon is anders. Gemeenschappelijk valt op hoe warm en gezellig het er is. Uithalen van shawls leverde de basis op om kippen van te breien te punniken of eieren van te maken. Delen van shawls werden samengenaaid gevuld met oude kussens om tot kippen. omgetoverd te worden. Samenzijn, samen werken aan onderdelen van een groeiende verzameling kippen. Out of the box, ontstonden spelmomenten, korte samenwerkingen. Snedige opmerkingen gekoppeld aan diepzinnige korte verhalen. Samen werd er gelachen, gespeeld, gezongen, gewerkt, gevonden en ontwikkeld. Op mijn netvlies een aantal mooie momenten. De hakende dame die een haakwerkje ruilde. De mevrouw die een kip maakte en een groot geluk uitstraalde met haar glimlach. De meneer bij de dovengroep die een klein kippetje tot leven bracht. De mannen die het meeste speelden met de Punnikmachine welke ook door een aantal dames fysiotherapeutisch is ingezet. Tante die zorgzaam elke keer vroeg of ik mijn koffie al op had. De Tsjernobylkip en fysiotherapeutische spelmomenten. Het is heerlijk werken en daardoor verwerken op het Flevohuis op de begane grond. Een bonte verzameling unieke kippen is ontstaan. Gemaakt als puzzelstukjes door de vele deelnemers bij de bijeenkomsten. Elke keer ga ik gelukkig naar huis, vele mooie warme ervaringen rijker.

Hein Walter, zorgkunstenaar en portretdichter, heeft binnen HENPower Eitje op de meeste afdelingen bewoners geportretteerd: bewoners die lijden aan dementie, doven, bewoners op de klinieken, Hiv patiënten en ook op de Dagopvang. Wat de portretten met elkaar gemeen hebben, is de kwetsbare eigenheid die eruit spreekt. Eizuivere Eigenheid, zoals hij zijn project heeft genoemd, is dan ook een goed gekozen naam. "Ik heb met veel plezier en ook met veel concentratie aan deze reeks portretten gewerkt. Ik was vooraf iets anders van plan geweest, maar toen ik kennis maakte van de mensen, moest ik van mezelf deze manier van werken kiezen. Dit paste hier. Heel fijn dat ik de vrijheid heb gekregen om mijn werkwijze aan te passen. Die flexibiliteit hoort bij kunst, maar het is geen vanzelfsprekendheid dat die ruimte er ook zomaar is.
Wat me het meeste is bijgebleven, is het vertrouwen dat ik kreeg van de bewoners van de klinieken en de dankbaarheid voor de portretten die ik voor ze heb gemaakt. Juist die levensverhalen, die zich vaak aan de zelfkant van de maatschappij afspeelden, zijn heel indrukwekkend. IJzingwekkend soms zelfs. Voor mij was het werken met deze groep bijzonder, omdat ik die nooit eerder zo heb ontmoet. Het heeft mij rijker gemaakt. Die ervaring kan ik weer gebruiken als ik andere projecten ga doen.
Ook het werken met de bewoners die doof zijn, was nieuw voor mij. De uitdaging zat bij die groep vooral in de taal. Ik had een gebarentolk nodig! En ook daar leerde ik iets wat ik me eerder niet had gerealiseerd: dat de taal van gebaren een kale taal is: ze gebruiken bijvoorbeeld geen lidwoorden en de mensen spreken korte zinnen. De portretten die ik van hen maakte, zijn dan ook gevuld met korte zinnen. En er staan veel foto's op. Bij dove mensen neemt het visuele meer ruimte in.
Ik heb als zorgkunstenaar veel ervaring met het werken met mensen die lijden aan dementie. Wat me opviel is dat de bewoners van het Flevohuis over het algemeen relatief actief zijn en ook een gelukkige uitstraling hebben. Dat komt wellicht door de houding van de verpleging! Die zijn op een goede manier relaxed. Ik kreeg het gevoel dat ik welkom was en het zou heel goed kunnen dat de bewoners hetzelfde gevoel hebben. Ze voelen zich welkom en thuis. Dat we relaxed niet moeten verwarren met onverschilligheid, blijkt uit het feit dat verschillende mensen van de verzorging vroegen wat ik aan het doen was. De uitdrukking op hun gezicht was er dan een van nieuwsgierigheid. Als ik vertelde over het schrijven van portretten en een portret liet lezen, dan waren ze onder de indruk. Het is heel fijn om te merken dat de verpleging betrokken is bij de bewoners en ook interesse heeft in de kunstenaars die een project komen doen."Op de oproep voor plannen voor HenPower Eitje kwamen binnen 2 weken 33 mooie plannen binnen.




lees verder »

Manifesto Arts and dementia
Het NowHere Manifesto, resultaat van het Kunst en dementieproject NowHere met uitwisselingen tussen Engelse en Nederlandse kunstenaars die werken met mensen met dementie. Met dank aan Marjolein Gysels van de Universiteit van Amsterdam en Alice Thwaite van Equal Arts

DOWNLOAD HIERONDER DE PDF

lees verder »

Halte Tijdloos
In 2016 organiseert Vera Broos met Zona's Kiosk kunstenaars maandelijks een uitvoering van Halte Tijdloos. Halte Tijdloos vind plaats in De Open Hof en Het Flevohuis in Amsterdam, waar we in 2014 SNOES en Expeditie SNOES organiseerden en in 2015 Station Tijdloos/NowHere Station, een praktijkplek voor kunst en dementie onderzoek door kunstenaars tijdens het internationale project NowHere.
WIlt u kennis maken met Zona's Kiosk, Vera Broos en/of een uitvoering bijwonen, dan bent u van harte welkom! Afspraken kunt u maken via info@zonaskiosk.nl

lees verder »