Beeld

Boekjes, tafelkleden, collages maken, weesbeesten van een bedje voorzien of plofkippen vullen ; op allerlei manieren wordt in Zona's Kiosk gewerkt met beeldende sessies met ouderen

Meer afbeeldingen:

Beschikbare Modules in de zintuigen categorie: Beeld

Henpower- Eitje

Henpower Eitje is een project dat kunst, kippen en ouderen samenbrengt. Een bijzonder drietal dat tot veel creativiteit, plezier en nieuwe ontmoetingen leidt. De magie van kippenkracht en van creativiteit! Wat doen we in het HenPowerproject? In een zorginstelling introduceren we een kippenhok. Personeel, vrijwilligers en ouderen verzorgen de kippen. Kunstenaars verzinnen rondom de kippen allerlei creatieve workshops en activiteiten en trekken ook de wijk in. Een bewezen effectief project Het HenPowerproject is afkomstig uit Engeland waar het met veel succes in veertig instellingen is uitgezet. De Northumbria University heeft de positieve effecten van Henpower aangetoond. Het helpt in Engeland en Australie de eenzaamheid en depressie van ouderen in instellingen te bestrijden. en is daar een groot succes: onlangs ontving HenPower 1 miljoen pond van de Engelse Staatsloterij. Dit project brengen wij nu naar Nederland, met het Flevohuis als plek voor depilot. Ook hier genereerde HenPower /Flevohuis al veel pers en aandacht. Effecten in het Flevohuis Ouderen bloeien op, ze komen in beweging en maken contact. Voor de kunstenaars leidt de interactie met de ouderen tot innovatie van hun kunst. Personeel raakt geïnspireerd en gingen er op hun eigen creatieve wijze mee aan de slag. Buurtbewoners bezochten de kippen en kinderen zijn momenteel een muzikale voorstelling aan het maken en komen zo in contact met de ouderen. Bijzonder hoe alle verdiepingen en afdelingen betrokken zijn gepakt bij HenPower Eitje in het Flevohuis. Kortom, HenPower is een formule die op meerdere gebieden tot mooie dingen leidt. Betrekken van de wijk en de stad HenPower blijkt een project dat contact met de buurtbewoners kan versterken. Mensen uit de wijk bezoeken de kippen en leggen zo contact met de ouderen. Sommige buurtbewoners denken of helpen mee in de verzorging van de kippen. Het project slaat zo een brug tussen de instelling en de wijk. Een buurvrouw zet de kippen ’s avonds op stok. Drie kinderboerderijen in Amsterdam hebben laten dachten mee over dekaanschaf en verzorgin, en 1 is met een tamme kippen langgewenst en vervolgens door clienten bezocht. Ook ondernemers spreekt het project aan, de Landmarkt steunt ons met een sponsoractie ( eigen dierendozen en eieren in de in de winkel op 8 april voor inzamelen kippenvoer en kijken of men een kip wil adopteren. Een nieuw publiek maak kennis met verhalen van bewoners en clienten, en schrijft berichten terug. MakerSpace op het Zeeburgerpad hiep ons tegen reductie met het programmeren van een Eggbot robot om met de ouderen eieren te graferen. Met de smaakkunstenaar worden eetbare concepten ontwikkeld die nu op andere zorglocaties gedeeld worden. Andere kunstenaars haalden berichten voor bewoners in o.a. de Openbare Bibliotheek, De Javastraat en de Dappermarkt en zijn met de ouderen en schoolkinderen een muziekvoorstelling aan het maken. Twee theatermakers legden de theatermakers verbinding met de mensen op straat. Ouderen Ouderen en andere clienten van alle alle afdelingen doen mee aan dit project: bewoners, thuiswonende ouderen, revaliderende clieten en andere groepen op de klinieken, dove en slechtziende ouderen etc. Zij doen mee aan allerlei kunstzinnige en culturele activiteiten die door de kunstenaars worden georganiseerd. Dit geeft veel plezier en gezelligheid, en stimuleert de creativiteit. Sommige groepen zijn zeer betrokken bij de verzorging van de kippen. Eten geven, eieren rapen, wormen steken, kippenhok schoonmaken, etc. Dit geeft ze een verantwoordelijkheidsgevoel. In plaats van verzorgde worden zij verzorger. De ouderen van groepswonen komen in beweging, ze gaan even naar buiten. Kijken naar de kippen. Of met ze praten. De kippen voeren. Eitjes rapen. De ouderen leggen contacten, met de dieren én de mensen die we met dit project naar Het Flevohuis halen. Personeel, activiteitenbegeleiders en vrijwilligers Medewerkers raken geïnspireerd door de kunstenaars. Ze gaan hun eigen creatieve manier aan de slag met het thema. Iedereen kan er op zijn of haar manier iets mee. Het kippenproject stimuleert vrijwilligers met de ouderen op uit te gaan naar de dieren. En het mooie is, dat medewerkers /vrijwilligers/mantelzorg én ouderen door het project samen voor iets zorgen, in plaats van de normale zorgsituatie, waarin de het personeel voor de oudere zorgt. Kunstenaars De kunstenaars geven creatieve workshops, trekken de wijk in, maken films met bewoners of muziek met kinderen. Ze bieden de ouderen nieuwe ervaringen en nemen hen mee op onbekende paden. Maar wat zij doen heeft niet alleen effect op de oudere. Ook andersom gebeurt er wat. De interactie met de ouderen leidt ertoe dat de kunstenaar nieuwe creatieve vormen ontdekt. Ook voor de kunstenaar is het een ontdekkingstocht. Een oproep onder kunstenaars leverde 33 plannen voor Eitje op, waaruit wij er voor het voorjaar 2017 5 kozen, die werken als modeontwerper, schrijver, beeldhouwer, installatiemaker en nog niet eerder in de zorg werkten. Dit project helpt ons daarmee ook nieuwe activiteiten voor de zorg te ontwikkelen.

Pyjama Party

Zona's Kiosk in de pyjama(avond)uurtjes In 2012 startte Zona's Kiosk een speciale invulling aan de zogenaamde 'pyjamauurtjes' , in drie Limburgse en drie Brabantse zorginstellingen. Sindsdien vond de Pyiama Party plaats in zorginstellingen in Valkenburg, Vijlen, Gulpen, Heerlen, en tot op heden een paar keer per jaar Amsterdam, waar personeel en ouderen in pyjama een feestelijke avond bijwonen. De avonden worden opgeluisterd met kunstenaars gehuld in pyjama, knuffelbezoek, liedjes bij een kampvuur in de Kiosk, bezoek aan bed met slaapgedichten, dansant in de wandelgangen, en bijzondere slaapmutsjes.

Workshops voor vrijwilligers (De Tafel Van Vier)

Zona's Kiosk biedt vier vierdaagse workshops onder leiding van kunstenaars, waarmee we vrijwilligers willen inspireren om hun eigen talenten in te zetten in het werken met kwetsbare ouderen. De workshops zijn tot ontwikkeld gekomen tijdens 'De Tafel Van Vier' een project dat onderdeel uitmaakt van Vitaliteit Ontmoet Kwetsbaarheid (VitOK) van de ouderenfondsen RCOAK en Sluyterman van Loo, samen met 55-plus vrijwilligers. Vrijwilligers worden betrokken om aan de slag te gaan met het verbinden van groepen (Persoonlijke Postbodes), terugspeeltjeater (De Spel Salon), de eigen talenten en interesses aan te boren (Goudzoeken) of met materialen uit de omgeving en documentatie aan de slag te gaan samen met mensen met dementie (Maak Er Wat Van). De Tafel Van Vier workshops zijn ontwikkeld dankzij financiele steun van Vitaliteit Ontmoet Kwetsbaarheid: In 2013 is 'De Tafel van Vier' van start gegaan, een project onder leiding van Vera Broos, waarin kunstenaars vitale senioren inspireren in het vrijwilligerswerk in de ouderenzorg. De Tafel Van Vier staat voor het vieren en in het zonnetje zetten van kwetsbare ouderen, en voor vermenigvuldiging: van creativiteit en van bijzondere ontmoetingen in de ouderenzorg. 55-plussers, die werken als vrijwilliger in de zorg, of die de ouderenzorg willen verkennen en hun eigen talenten willen inzetten, zijn in vierdaagse workshops op pad gegaan met kunstenaars en theatermakers van Zona's Kiosk. Zij bezochten ouderen in de zorgcentra in de wijk. Vier kunstenaars van Zona's Kiosk geven invulling aan het project. Vitale senioren, waarvan de jongste 58 en de oudste 80, gingen samen met kunstenaars van Zona’s Kiosk op pad in zes zorginstellingen van Amsta en wijken in Amsterdam Centrum-oost. De workshops De Tafel Van Vier biedt vier workshoptrajecten voor vrijwilligers. 'De Persoonlijke Postbodes’ (Kunstenaars: Riska Wijgergangs en Monique Hoving) slaan bruggen tussen de buurtbewoners en ouderen in de wijk en in de zorginstellingen. In ‘Goud Zoeken’ (kunstenaar: Ulrike Bartels) gaan vitale senioren op zoek naar hun eigen talenten, hobby’s en achtergrond van de vrijwilligers en de kwetsbare ouderen. In ‘Maak er wat van’ (kunstenaar: Laurien Mulder) gaan vrijwilligers met simpele materialen zelf workshops vormgeven en deze documenteren in een boek, expositie of andere verslaggeving. In ‘De Spel Salon’ (theatermaker Jaap Oostra) worden vrijwilligers spelleider en interviewer die met groepen ouderen verhalen en herinneringen naar boven halen, en deze omzetten in een tableau d.m.v. terugspeeltheater technieken. WILT U EEN WORKSHOP VAN DE TAFEL VAN VIER VOOR UW VRIJWILLIGERS IN HUIS HALEN? Neem contact op via de emailknop op deze website of met info@zonaskiosk.nl De organisatie De initiatiefneemster Vera Broos, projectleider van Zona's Kiosk: “ onze werkwijzen en ervaring in de ouderenzorg willen we nu gaan delen met 55-plussers. Samen met hen gaan we de kwetsbare ouderen vieren en in het zonnetje zetten en nieuwe ontmoetingen vormgeven. De naam De Tafel Van Vier staat ook vermenigvuldiging, van creativiteit in de ouderenzorg en van activiteiten met kwetsbare ouderen” Beluister de reportage uitgezonden over De Tafel Van Vier op Radio Steunkous (seniorenradio Amsterdam) met opnames van de kwetsbare ouderen en vitale senioren tijdens de workshop Maak Er Wat Van. De reportage is te beluisteren door deze link te kopieren: http://www.radiosteunkous.nl/kunst-in-de-zorg/ Bezoek ook de Facebookpagina De Tafel van Vier ( https://www.facebook.com/Detafelvanvier) voor beeldverslagen, spin-offs van het project, verslagjes van vitale senioren en bijzondere en soms blijvende ontmoetingen Informatie via de website van Vitaliteit Ontmoet Kwetsbaarheid: http://www.vitok.nl/site/projecten/st-kunst-in-de-zorg-.13.html Locaties: Het Dr. Sarphatihuis, Mozaïekhofje, St. Jacob, Wittenberg, Flesseman, De Keijzer en het Czaar Peterpunt. Met dank aan Janneke Kersbergen en Laurien Kuipers Kunstenaars: Laurien Mulder Ulrike Bartels Riska Wijgergangs Monique Hoving Jaap Oostra De Tafel Van Vier is een project van Stichting Kunst in de Zorg

NowHere Europees project

Nu&hier! Uitwisseling Zona's Kiosk en de Engelse organisatie Equal Arts op het gebied van werken met mensen met dementie Artist exchange UK-Ned Tandem. Nowhere! is initiated by: Alice Thwaite, Equal Arts, UK (http://www.equalarts.org.uk ), Marjolein Gysels, antropologist University of Amsterdam Vera Broos, Zona's Kiosk/, Arts in Care Foundation (Stichting Kunst in de Zorg) Artist NL: Zona's Kiosk: Laurien Mulder Jacqueline Fleskens Monique Hoving Riska Wijgergangs Artis UK: Nicky Rushton Kate SweeneyClaire Ford You can download information about Zona's Kiosk projects: see pdf on this page We want to work together because we have a similar passion about enabling older people to have access to creativity and work with artists in care settings and we feel that we have lots to learn from each other. By developing this network we will be able to deliver better projects in local communities. NowHere! reads as nowhere, the non-place to which people with dementia are relegated. NowHere! calls for the immediacy of a space for artists who work with people with dementia to create the here and now. Art in dementia care is a rapidly evolving field. If art continues to be absorbed by the medical model it will not achieve its potential. There is growing recognition that the arts are beneficial for people with dementia, but artists haven’t had the opportunity to reflect on how this work impacts their own arts practice. The use of art for people with dementia is often seen within the “medical model” and we want the opportunity to enable artists to reflect, explore and develop an “artistic model”. The NowHere! project will develop a creative space for artists’ working with people with dementia in care homes. It will provide the opportunity to share practice, reflect and learn from each other. It will bring artists together, from both organisations, which have the same mission but work in areas with different cultural backgrounds. Three UK and three Dutch artists from different disciplines will be invited to participate. They are freelancers with experience of working in care settings with people with dementia. They will benefit by having funded time to reflect and examine their practice and connect with artists in the partner country. They will learn about commonalities in their practices and culturally specific issues to attend to. Our aim is to identify and connect with other organisations, projects, artists who work in the field of dementia care. Nowhere is supported by Tandem Community and The University Of Amsterdam and takes part in meetings,placements and collaboration project in different countrys. FOLLOW NOWHERE AND OUR OTHER PROJECTS BY LIKING OUR FACEBOOKPAGE: ZONA'S KIOSK PRESENTEERT (https://www.facebook.com/Zonaskiosk)

Was Goed

Was Goed kunstproject met ouderen en verplegend personeel Posterontwerp en Stapelsessies: Laurien Mulder Kunstenaars betrekken de verzorging en ouderen van zorgcentrum Meer en Oever bij nieuw werk dat ontstaat door de was sorteren, vouwen, ordenen, voelen en bespreken. Theatermakers delen speltechnieken met het zorgpersoneel en gaan berichten halen/brengen in de wijk Amsterdam Nieuw West met ‘Was Groet’ nieuwe lijnen leggen tussen jong en oud. Zintuiglijk theater rond Verwonderwas- een jurk vol verhalen en waslijnen gehaald, wordt besproken, uitgebeeld en gevoeld met grote en kleine was. Met zeepsop en lucht wordt samen wind gemaakt met wasgoed, bellen opblazen, was gedroogd en worden luchtspelletjes met een föhn, een fietspomp of een omgekeerde stofzuiger. De vraag ‘Wat Was Goed? wordt als aanleiding genomen voor gesprekken over wat goed was en wasgoed was. Samen wordt het linnengoed omgetoverd tot beelden van textiel die voortkomen uit de herinneringen van de ouderen en hun verzorgers. Project Was Goed in de zorglocatie Meer en Oever in Amsterdam Nieuw West vind plaats van 8 juni tot 18 augustus en is opgezet om de daginvulling van ouderen met dementie meer kleur te geven en de dagelijkse taken van verplegend personeel op speelse wijze te inspireren. Kunst kan veel betekenen voor ouderen met dementie. Vanuit deze overtuiging zette Vera Broos Was Goed op. Het project brengt kunstenaars samen met bewoners en medewerkers van zorginstellingen en mensen daarbuiten. Was Goed trekt de wijk in en sluit af met een expositie in de instelling die daarna verder kan reizen. Was Goed is daarnaast ook bedoeld om het zorgpersoneel zonder hen extra te belasten te inspireren in hun dagelijks werk met kwetsbare ouderen. Vera Broos: “Eén van de knelpunten in de ouderenzorg is de overbelasting en het motiveren van personeel. Het personeel van Meer en Over krijgt nu zij zelf de was moeten gaan doen, een extra taak. Met Was Goed willen wij deze dagelijkse ‘taak’ als inspiratie gebruiken voor een spel. Familie en vrijwilligers betrekken we al bij onze activiteiten en het betrekken van de mensen rondom de ouderen heeft een absolute meerwaarde. Was Goed gaat ook berichten van buurtbewoners ophalen en naar ouderen brengen.” De kunstenaars: Ulrike Bartels, Laurien Mulder, Riska Wijgergangs en Monique Hoving, Esmeralda Detmers en Rens Bouma Met dank aan Amsta Amsterdam en Stichting RCOAK Vera Broos, Stichting Kunst in de Zorg / Arts in Care Foundation

Kunst en dementie

Foto: werk van Laurien Mulder. 2 op de 3 van onze interventies in de ouderenzorg vinden plaats met mensen met dementie. Project SNOES Kunst en dementie in 2014 en project NowHere! richten we onzs speciaal op deze groep ouderen. SNOES: Kunstenaars van Zona's Kiosk bezochten in augustus en september 2014 zes zorglocaties in Amsterdam en Diemen en maakten nieuw werk maken door over langere tijd, individueel, de bewoners met dementie te bezoeken. Op 3 en 5 oktober vond de afsluitende "Expeditie SNOES" plaats in Het Flevohuis in Amsterdam Oost. Vrijdag 3 oktober was s er een studie- en praktijkdag voor 20 gasten. Zondag 5 oktober presenteerden de kunstenaars hun werk op interactieve wijze aan publiek. Meer dan 80 mensen werden mee genomen op wonderlijke wandelingen, en de mensen op gesloten afdelingen werden betrokken bij een aantal interactive kunstvormen. Met SNOES wil Vera Broos, projectleider van Zona's Kiosk en cultureel ondernemer in de ouderenzorg, kunstenaars inspireren tot nieuw werk en een verdiepend cultureel aanbod voor mensen met dementie en hun naasten tot stand brengen, door kunstenaars langere tijd op locatie te laten werken en de werkwijzen en resultaten vervolgens te delen met een breed publiek. Samen met de kunstenaars bedacht zij de onderdelen van SNOES: mensen in beweging brengen (Cafe Tijdloos), bruggen leggen naar de wijk (Het Mijmerbureau), uitwisselingen met kinderen (Surprise!), persoonlijke muziek aanboren (Muzicadeau), alledaagse rituelen en spel inzetten (Was-vrouwen) en werken met eetconcepten (Spelen Met Je Eten) Project NowHere! (internationaal Kunst en dementieproject): zie elders op deze website. Beelden van onze interventies zijn te zien via Youtube, met als voorbeeld een film over zintuigen in de zorg / senses in care voor de presentaties van Tandem projecten en Hogeschool Windesheim tijdens de conferetnei Long Live Arts in 2015: https://youtu.be/f0sScm1iNa0 Intervieuws met de kunstenaars: SNOES kwam tot stand dankzijn bijdragen van Amsta, Osira-Amstelring, ZorgGroep Amsterdam Oost en Cordaan en de fondsen Het Amsterdams Fonds voor de Kunst (AFK), Fonds Sluyterman van Loo, het RCOAK, Fundatie Santheuvel Van den Sobbe en het VSB Fonds.

Andere groepen waarmee we werken

Zona's Kiosk richt zich voor het grooste deel op ouderen en de ouderenzorg. Maar we treden ook op met en voor mensen met een verstandelijke beperking en andere groepen zoals mensen met epileptie en korsakov. In 2015 werd de samenwerking voortgezet met Het Dolhuys Museum, met een project waar verhalen van mensen met niet aangeboren hersenletsel werden betrokken en werk door Laurien Mulder en Vera Broos is gemaakt dat meereist met het reizende Museum Van De Geest

Kinderen en ouderen

Kinderen worden op verschillende manieren betrokken bij themaprojecten met ouderenZona's Kiosk en kunstenaar Laurien Mulder hebben meerdere projecten gerealiseerd waar kinderen bij worden betrokken: Kinderpost Kinderen maken kaarten die door Zona's Persoonlijke (theatrale ) Postbodes naar ouderen worden gebracht of bij hen worden opgehaald Weesbeesten kinderen worden voorgelicht over kunst en dementie, en maken schrijven een Zielig Verhaal bij een knuffeldier, dat vervolgens met de kinderen en ouderen met dementie van een bedje/nest wordt voorzien en door de ouderen wordt geadopteerd Speciale editie: Hondjes Zonder Moeder Groeten uit.. Vakantieherinneringen ophalen nav vakantiekaarten speciaal aan u geschreven door kinderen van naschoolse opvang het Kikkerpad. Op die zelf getekende kaarten vertellen kinderen over hun leukste vakantie en stellen allerlei belangstellende vragen over die van U! (Wat was uw leukste vakantie toen u een kind was?) We kunnen samen met u een kaartje aan hen terugschrijven, maar niets hoeft. Alleen al vakantieherinneringen uitwisselen naar aanleiding van de vragen van de kinderen en vakantiekaarten uit de oude doos, levert gegarandeerd een vrolijk stemmend samenzijn op!

NowHere Station /Station Tijdloos

For information about the international NowHere project, see the project elsewhere on this website 10 aug-20 dec 2015: NowHere Station is een 4 maanden durende open dag in Het Flevohuis in Amsterdam , met wekelijkse kunstinterventies op de gesloten afdelingen. Er wordt een stabiele werkplek ontwikkeld voor onderzoek en praktijk op het gebied van kunst en dementie, het betrekken van de ouderen op de gesloten afdelingen bij kunstinterventies, het uitnodigen van gasten en het delen van ervaringen en documentatie met de Engelse partner en kunstenaars. Het ‘Station’ bevindt zich tussen de doelgroep ouderen, de gesloten afdelingen van Het Flevohuis met 81 ouderen die aan kunnen schuiven, meedoen, opgezocht worden en die we via familie en medewerkers kunnen gaan leren kennen en portretteren. Waar Station voor staat: - Stationeren: een fysieke plek als middelpunt voor uitvoeringen door kunstenaars met mensen met dementie en groepen rond hen. Station: in de zin van een platform, en van een uitzendstation. Een trefpunt voor uitwisseling tussen kunstenaars, professionals uit andere richtingen, en de groepen rondom de mensen met dementie die het onderwerp en middelpunt vormen. - Beweging, een vertrekpunt en uitgangspunt, uitwisseling -Vertrekpunt: sporen naar de directe omgeving, partners van de organisaties, en voor de toekomst (NowHere Europe: het begin maken van een internationale koppeling). -NowHere Station staat ook voor ‘uitzenden en ontvangen’, zoals in radio/televisiestation: signaleren, onderzoeken, de buitenwereld informeren. NowHere Station komt tot stand dankzij een bijdrage van de Universiteit van Amsterdam en Fonds Sluyterman van Loo

Expeditie SNOES

publiekssafari's en wonderlijke wandelingen door het verpleeghuis 3 -5 Oktober 2014: de binnenkomstruimte van het Flevohuis in Amsterdam is omgetoverd tot een bonte ontvangstruimte. Een expeditieleider met tropenhelm ontvangt bezoekers en wijst hen bij binnenkomst op een groot bewegwijzeringsbord waarop de vertrektijden staan van verschillende ‘wonderlijke wandelingen’ en minisafaris, waarvoor zij zich kunnen inschrijven. Het publiek krijgt bij inschrijving een kleurig pluisje opgespeld en vertrekt op gezetten tijden in groepjes van 10 personen, om onder leiding van een gids op expeditie te gaan. Er is een terras met hapjes en drankjes en leestafels, en een groot deel van de ruimte wordt in beslag genomen door lijnen met wasgoed, waarin verhalen, tekeningen zijn te lezen en geluidsopnames zijn opgenomen. In de grote binnentuin ontvangt Karien van Het Mijmerbureau van SNOES de bezoekers aan haar terrastafel. Er staan grote houten letters in het gras die de tekst vormen “Wat komt u doen?”, gemaakt met bewoners van de Riekerhof in Amsterdam West. Karien is communicatiekunstenaar en verteld uitgebreid over haar ontmeotingne met bewoners van De Riekerhof: er werden liedteksten gemaakt, teksten voor de buurt op de ramen geschreven, kaarten geschreven die door het Mijmerbureau met buurtbewoners en de wethouder in Amsterdam West werden beantwoord, een zeefdrukbureau bezocht waar zij bierviltjes en een espandoek wernd gedrukt met teksten van bewoners zoals “wij zijn wel oud maar niet/wel wijs”. In een blokhut in de binnntuin krijgen de bezoekers geblindoekt smaakbommetjes te proeven terwijl vragen gesteld wordt over afhankelijkheid, door kunstenaar Sandra, die met eetconcepten werkt en voor SNOES invulling gaf aan het onderdeel ‘Spelen Met Eten’: eetbare sierraden, duim-drop,limonadepistooltjes, schoenlapperstaartjes en andere vormen van eten om mensen met dementie te betrekken. Cafe Tijdloos blijkt een feestelijke dansruimte voor bewoners en hun familie. Danseres Ina demonstreerd onder begeleiding van lifemuziek van ‘Fluisterjazz’, hoe zij door middel van aanraking en beweging mensen met dementie verleidt tot meedoen en hoe je met simpele middelen een stukje verpleeghuis kan omtoveren tot een feestelijke of rustgevende ruimte. Bij de WasV(r)ouwen Alie en Elly kan het publiek verdwalen in de verhalenwaslijn vol verhalen en tekeningen, geluiden en liedjes en kan het publiek de troetelnaampjes uit hun jeugd op zakdoeken latendrukken. De Wasvrouwen zijn de maanden voor De expeditie wekelijks de huiskamers langsgegaan om met bewoners was te vouwen, ophangen, sorteren en ruiken. Zangeres Jacqueline van Muzikado vormt ter plekken met bewoners van de gesloten afdeling en de bezoekers bekende liedjes om tot persoonlijke teksten en melodien. Voorafgaand aan de expeditie heeft zij met mensen met dementie persoonlijke liedjes gemaakt, die in een professionele geluidstudio zijn opgenomen en bewerkt. De VerWonderjurk is een kledingstuk vol verassingen, waarmee theatermaakster Esmeralda een zintuiglijke theatervoorstelling demonstreert speciaal gemaakt voor mensen met vergevorderde dementie. De Verwonderjurk is een vervolg op haar voorstellingen als bruid in Zona’s Kiosk uitvoeringen; de bruidjurk De workshop “Weesbeesten” betrekt het expeditiepubliek bij het schrijven van zielige verhalen bij knuffels die door de bewoners gaan worden geadopteerd. Er is een fototentoonstelling te zien van het SNOESproject dat kinderen van de Valentijnschool onderwijst in het werken met mensen met dementie, en de weesbeesten met de kinderen en bewoners zijn voorzien van kleding en bedjes. Kunst in de zorg Brein achter Expeditie SNOES is Vera Broos, die als artistiek leider van Stichting Kunst in de Zorg, en als cultureel ondernemer met haar bedrijf Zona’s Kiosk, sinds 2009 projecten organiseert in zorginstellingen. Zij werkte jaren met film en projecties en zocht als installatiemaker publieksgroepen op in hun eigen omgeving. Door persoonlijke ervaringen in ziekenhuizen en zorgcentra is zij kunstprojecten in de zorg gaan organiseren. Zo ontstond het idee om een kunstenplatform te koppelen aan een reizende ‘winkel’ vol interactieve kunst. In 2008 richtte zij de stichting Kunst in de Zorg op en in november 2009 werd Zona’s Kiosk gelanceerd. Het aanbod is heel breed, van fotografie tot theater, van muziek en beweging tot en eten en beeldende kunst. Kunstenaars worden individueel uitgezonden, en in groepen van 3 tot zestien personen. SNOES Met Expeditie SNOES wil zij mensen binnen de zorginstelling en de gesloten afdeling, en van buiten de instelling, in contact brengen door het inzetten van kunst en cultuur. Broos: “ Expeditie SNOES was de afsluiter van het project “SNOES”, waarmee we kunstenaars een aantal maanden hebben uitgezonden naar zes zorginstellingen en laten werken met mensen met dementie. We hebben kinderen en buurtbewoners betrokken en hecht samengewerkt met de activiteitenbegeleiders. Het doel was om op onderzoek te gaan naar creatieve handvatten en onconventionele benaderingswijzen in de omgang met dementie en om meerdaagse activiteiten op te zetten speciaal gericht op mensen met dementie en hun naasten. “Met onze projecten in zorginstellingen de afgelopen jaren bleek dat het werken met mensen met dementie om andere werkwijzen vraagt, een dicht-op-de-huid, warme interactieve omgang met mensen met dementie. De naam SNOES staat voor de waardering van mensen die getroffen worden door dementie. Het refereert ook naar het woord ‘snoezelen’ dat in de zorg wordt gebruikt voor het zintuiglijk verwennen van (diep)demente en verstandelijk beperkte mensen. “ Op Expeditie SNOES kwamen meer dan 100 mensen van buiten de instelling af. Het was heel bijzonder om publiek en bewoners deelgenoot te maken van activiteiten met dementie op gesloten afdelingen. De bezoekers konden actief meedoen en zien wat kunst kan bijdragen op dit gebied, bezoekers werden onder de arm genomen, deden mee en kregen gelegenheid om kunstenaars te ondervragen over hun werk(wijz)en met mensen met dementie, en bewoners te spreken. Expeditie SNOES was opgezet in twee delen: een dag voor professionals uit zorg en kunst, waaronder veel activiteitenbegeleiders, en een openbare uitvoering gericht op het betrekken van een breder publiek, ook mensen die anders niet in zorginstellingen komen om bewustwording te creëren rond aspecten van dementie. ” Zorgtopper van het jaar Voorafgaand aan Expeditie SNOES werd een middag voor activiteitenbegeleiders en andere professionals geinterseerd. Op deze dag en bij de locatieprojecten van SNOES, blijkt de meerwaarde van een hechte samenwerking tussen activiteitenbegeleiders en kunstenaars. Zij hebben elkaar geinspireerd vanuit verschillende invalshoeken en werkwijzen. Het succes van SNOES en Expeditie SNOES is dan ook voor een belangrijk deel te danken aan de enthousiaste betrokkenheid van de AB-ers. Lies Grendel, activiteitenbegeleidster in Het Flevohuis werd met SNOES onlangs door ACTIZ uitgeroepen tot zorgtopper van het jaar. Zij was intensief betrokken bij de ontwikkeling van activiteiten van kunstenaars in Het Flevohuis, en bij de organisatie Expeditie SNOES. Lies: “ De bewoners deden mee met de verschillende Snoesactiviteiten. Het maakte verhalen los of er verscheen een grote glimlach op hun gezicht en kregen ze pretoogjes, daarnaast hoorde ik ook dat ze het leuk vonden, dat er speciaal voor hun een liedje werd gemaakt en gezongen. De meeste bewoners die deel hebben genomen aan de expeditie, vonden het een leuke ervaring, het mooie van dementerende is, dat ze reageren vanuit de basis, als ze het leuk vinden doen ze mee en krijg je mooie reacties, vinden ze het niets dan lopen ze weg, of zeggen ze het gewoon. Ik kan niet anders zeggen, dan dat het erg positief ontvangen is en erg mooie momenten heeft opgeleverd, voor zowel bewoners maar ook familie. “Wat ik als activiteitenbegeleider met SNOES heb gedaan is de kunstenaars in contact brengen met de bewoners van de groepswoningen. Een groep bewoners selecteren die mee kunnen doen met de kunstenaars; niet alle bewoners zijn bijvoorbeeld geschikt om bij een verhaal een beeldend werkje te maken. Ik begeleid als eerste de kunstenaars op de woningen of groep bewoners en geef zonodig achtergrond informatie die nodig is om met de bewoners om te kunnen gaan of rekening te houden met eventuele beperkingen, zodat er het maximale uit de bewoners gehaald kan worden. Wat erg mooie situatie/momenten heeft opgeleverd. Daarnaast kan ik het personeel op de woningen vast instrueren over het wel of juist niet deelnemen aan de activiteit, en zorg ik voor de locatie en het plannen van de uit te voeren activiteit, welke dag en tijdstip is geschikt. “ Met de expeditie konden we samen de familie en personeelsleden laten zien, wat er nog meer mogelijk is met dementerende ouderen, vaak word er gedacht, dat ze niet zoveel meer kunnen en communiceren moeilijk is, maar door de expeditie, laat je zien, dat er nog anderen mogelijkheden zijn. Er waren mooie momenten te zien, waaronder een ontroerde manager, die werd geraakt door de reacties en de ontwapening van de bewoners. Ook het zorgpersoneel reageerde met " ik wist niet dat Mevrouw X dat kon/kan!" Het leverde een mooie open sfeer in het huis en een stukje ontspanning.” De Snoesonderdelen draaien sinds Expeditie SNOES mee bij uitvoeringen van Zona’s Kiosk in Zuid Limburg, Amsterdam en komende zomer in Engeland. Kinderen en vrijwilligers deden mee aan nieuwe workshops met de Weesbeesten en in Amsterdam West wordt binnenkort het thema Wasgoed uitgewerkt door meerdere kunstenaars om verplegend personeel te gaan inspireren. Door te laten zien (horen, proeven, voelen) wat er allemaal mogelijk is aan wederzijdse inspiratie met, deelname door en creativiteit van mensen met dementie door het inzetten van kunstenaars, de verbeelding en de zintuigen, hopen de organisatoren te blijven bijdragen aan de ouderenzorg, de beeldvorming over dementie en het betrekken van activiteitenbegeleiders en het publiek bij kunstactiviteiten in zorginstelingen. Contact Kunstenaars van Zona’s Kiosk en de meerdaagse Snoesactiviteiten kunnen in huis worden gehaald door zorginstellingen. Ook geeft Zona's Kiosk invulling aan jubilea, het maken van kunstwerken met bewoners, vrijwilligersworkshops en denkt mee over eigen ideeën van activiteitenbegeleiders en organisaties. Op de website www.zonaskiosk.nl zijn de activiteiten en projecten en kan informatie opgevraagd worden. Ook is er een Facebook-pagina waarop onder andere project SNOES en filmpjes en muzieknummers van Expeditie SNOES zijn terug te vinden: Zona’s Kiosk presenteert” Instellingen met interesse voor deelname aan ouderenprojecten zoals SNOES van Stichting Kunst in de Zorg, waarvoor de stichting zelf een deel van de financiering zoekt, kunnen zich opgeven via de website van Zona’s Kiosk of email: info@zonaskiosk.nl Carola Kruiswijk (blog http://www.leefgetijden.nl/als-woorden-niet-meer-werken): Vandaag bezocht ik Expeditie SNOES, een kunstproject voor mensen met dementie, in een verzorgingshuis. Een project waarvoor je heel gevoelig afgestemd moet zijn, anders kijk, hoor en voel je er overheen. Het woord ritueel viel niet eenmaal, en toch was het een rituele ervaring. Word ik wel eens met een koosnaampje aangesproken? Ja, vertel ik aan de dames van Wasv(r)ouwen. Ze stempelen het op een zakdoek. Ik heb mijn knuffelnaam bij me in lichtgroene stempelletters. Ik hoef het maar te lezen. Ik schrijf een levensverhaal voor een Weesbeest. Een knuffel die op zoek is naar een nieuwe eigenaar. Wie ontfermt zich over mij als ik mijn oude leven kwijt ben? Hier maakt elk weesbeest een kans. Ik zie de foto’s van de nieuwe levens. Ik laat me meenemen door de verzamelde levensmotto’s en verhalen van het Mijmerbureau. Ik hoor verhalen van mensen die op de rand verkeren van spreken, gissen en vergissen. Door de woorden heen luisteren is geboden. Het is een wonder als we elkaar verstaan. Huid-aan-huid dansen in Café Tijdloos. Ik weet niet wie hij is, die me met moeite laat gaan omdat hij zo graag wil vertellen maar niet meer uit zijn woorden komt. Hij gaat dansen met de Knuffelschoondochter en ik zie hoe hij zijn vinger opsteekt als hij een melodie herkent. Ik ben dan al onderweg naar Muzikado. Mijnheer B. beweegt zijn knieën op de maat van de Waterkant en is verrukt als hij de gitaar op schoot krijgt en de zachte ploinkjes hoort. Snaar voor snaar. Wie niet kan praten kan altijd nog zingen en fluiten. Die kan zich laten koesteren door alles wat tevoorschijn komt uit de bijzondere zakjes van de Verwonderjurk. Dansvoile of een vogelgezang. Bellenblaas of een nachtmelodietje voor boven de wieg. Een waaier om te wuiven als het even te veel wordt. Dan zit ik geblinddoekt in een kring en praat over afhankelijk zijn met mensen die ik niet kan zien – en zij mij niet. Ik krijg onverwachte smaakbommetjes in mijn mond, op een moment dat ik niet kan beïnvloeden en met een intensiteit die ik niet kan voorzien. Vrijheid bestaat uit neezeggen. Of uit overgave aan wat er komt. Ben ik ooit zover dat ik dat zonder spelen kan? Verloren zijn en gevonden worden, verliezen en vinden. Ver voorbij woorden. Wat weet ik van veiligheid als je niets meer over hebt dan je eigen huid? De wereld wordt zo klein als mijn vertrouwen. Of zo groot. Ga mee op safari met het mobiele Mijmerburo. Raak verstrikt in het verhalenwasgoed. Voor kinderen: verwegwijzers maken en zielige verhalen bedenken voor wees-beesten. Voor de oudere bezoeker: wortelschieten en ontsleuren in de theetuin. SNOES is: warme aandacht aan de deelnemende ouderen, de artistiek vertaling van kunstenaars, en het laten zien van de rijkdom aan uitdrukkingsmogelijkheden die er zijn voor mensen met dementie als je goed kijkt en luistert. En hoe fijn ze dat vinden. Contact staat bij SNOES voorop, want ook met andere vormen van communicatie dan taal bereik je mensen met dementie.

vorige123volgende

Zona's Kiosk nieuws

Troetelkippen bij Amsta
Na het succes van HenPOWER Eitje, dat vanaf juni is geadopteerd door het Flevohuis waar we de rest van het jaar activiteiten blijven ontplooien, is op 1 april bij Amsta project 'Tok' (Troetelkippen Ouderen en kunst ) gestart rond de kippen in de tuin en een door onze bouwers Rob Hagenouw en Nils Krook ontworpen kippenren. van de locatie van 't Hoflaan in Amsterdam Oost. 7 maanden lang bezoeken kunstenaars wekelijks de locatie met activiteiten rond de kippen.

Activiteiten rond de koe en het Ei zijn te volgen op de Facebookpagina "HenPower Eitje"

lees verder »

Gek Op Groen
Gek Op Groen; de winter komt er aan, de spruitjes en boerenkool, de kippen in het Flevohuis, eetbare bloemen en andere groene geur en smaakconcepten nemen we als aanleiding om dit najaar contacten te leggen tussen ouderen en anderen groepen in Amsterdam Oost.

Foto: De Kippenkrant uit 2016, met de kunstenaars die dit najaar invulling geven aan o.a. Gek op Groen in Amsterdam Oost

lees verder »

Nieuwe kunstenaars in 2017
In 2017 werden uit 30 inzendingen voor het project HenPower Eitje vijf nieuwe kunstenaars geselecteerd om hun plan uit te voeren tussen december en juli. Nog eens vijf nieuwe duo's werden betrekken bij "Cafe Eitje en project TOK bij Amsta, van begin april tot begin november 2017.
Meer informatie over HenPower en Eitje vind u elders op deze site en op de Facebook pagina HenPower Holland

Loes ten Anscher EGGBOT

Ik ben op de klinieken geweest, bij de dagopvang en in de koffiecorner/ café. Een eigen verhaal op een ei geschreven zien worden door een robotje was voor de bewoners een klein wonder. Dat zeiden ze dan ook keer op keer op keer: “bijzonder hé”, “wat toch allemaal kan tegenwoordig”. Wat ik mee neem naar een volgende keer is dat de gegeven verhalen voor op de eieren ongelooflijk divers zijn! Zo spannend om dat bij elkaar te zien.
De contactpersonen en het personeel zijn geweldig behulpzaam. Dat is heel erg fijn. Ik voel me als kunstenaar heel welkom in het Flevohuis.
Het is zo mooi dat soms een ei met tekst er werkelijk voor zorgt dat iemand zijn/haar ei kwijt kan. Een ei speciaal gemaakt om een mantelzorger te bedanken bijvoorbeeld. Ik merk het effect op de bewoners van het heel persoonlijke contact tijdens het samen maken van een goede kloppende tekst en dat vervolgens op het ei laten schrijven door de eier-robot. Er ontstaat een soort persoonlijke schat om te koesteren en om trots aan anderen te laten zien. Dat is zo ontroerend. Iemand komt dan echt even tot leven.
De eerste politieagente van Amsterdam, die haar tekst iedere keer weer leest/hoort en opnieuw in de lach schiet vanwege haar herinnering is onbetaalbaar. Zeker toen haar zoon haar kwam ophalen; het verhaal niet kende en zag hoe zijn moeder ervan genoot om dat telkens weer opnieuw te horen. Het was opeens zichtbaar dat zij ook nog een heel ander leven had geleid. Ooit.
De techniek heeft in mijn geval nogal een grote rol. Dat geeft soms bijzondere effecten. Wat er gebeurt, is dat er een heel klein, maar erg betekenisvol stukje leven op het ei komt te staan. Je zou kunnen zeggen “in a nutshell on an eggshell”. De verhaaltjes zijn veel diverser dan ik van te voren had kunnen bedenken.
Wat ik nu zie is hoe betekenisvol de verschillende kleuren bruine eieren werken onder de verschillende teksten. Alsof het verschillende kleuren huid zijn. Dat zou in de eindinstallatie helder moeten worden: de grote nieuwsgierig makende diversiteit in vorm en inhoud.
De mensen die er toevallig op een bepaald moment niet zijn wanneer ik kom om met de eier-robot te werken kunnen een volgende keer ook meedoen. Je kan als je vaker komt meer een band met personeel en bewoners opbouwen. De mensen kunnen dan beter zien wat er mogelijk is en zelf meer ideeën krijgen over wat er nog meer leuk is om te doen met de robot.


Edward Rink Kipoloog kwintelierstuin.nl interviewde ouderen met dementie tijdens project EITJE, en gaf lezingen ‘kipologie’ over kippen- en mensen gedrag
Ik heb gewerkt met mensen van de gesloten afdeling (1e etage), met een aantal van de kliniek (2e etage). Ik ben positief verrast door de tolerantie van de bewoners, hun accepterende houding naar andersdenkenden en controversiele standpunten: ‘als mr. X buiten wil slapen, moet hij dat zelf weten’, ‘als het zo is dat mr X in een andere cultuur een harem (toom) van meerdere vrouwen er op na houdt dan is dat prime, maar ik doe er niet aan mee!’. Ook hun openheid bewonder ik: ‘Ik heb eens een kerel gehad die ik betrapte met een andere vrouw. Ik heb zee r beiden uitgeknikkerd!’. Gevolg dmet een bemoedigende reactive van haar afdelingsgenoten: ‘Goed zo meid!’.
De groep is steunend en tolerant naar elkaar, er is geen onvertogen of oordelend word gevallen. Ik vind dat bewonderingswaardig.
Interessant zijn korte persoonlijke verhalen die de bewoners tussen neus en lippen door vertellen n.a.v. de kippenanekdotes. Zij leggen vrij makkelijk de link naar hun eigen ervaring: ‘Ik wil wel het hok in, maar hij mot niet gaan pikken, want ik heb al eens op de Zeeburgerdijk een menspersoon op zijn bek geslagen.’, of: ‘Als mr X buiten gaat slapen, ga ik erbij liggen. Zo ben ik!’.
Een mooi moment was de discussie tijdens de eerste bijeenkomst over het laten vallen van een ei. Is dit moord? Sommigen dachten van wel, sommigen niet. De vergelijking met mensen werd makkelijk getrokken. Hier behaalde ik mijn doel met de workshop: de mensen mentale uitdaging bieden, en niet veroordelen op basis van hun beperking. De ouderen hadden wijze dingen te zeggen, waar IK van kan leren. Die waardering wil ik hen geven, want die verdienen zij.

Frank ter Beek, beeldhouwer, werkte in HENPower Eitje met blinde en slechtziende ouderen en mensen met dementie
Frank Ter Beek, beeldhouwer, werkte in HENPower Eitje met blinde en slechtziende ouderen en mensen met dementie onder de titel: 'het ei, de klei en de ontdekkerij'.
Ik heb gewerkt met de groep blinden en slechtzienden en met de PG in de coffeecorner. De eerste groep was lekker divers en enthousiast. Sommigen willen heel vrij en gedegen werken, anderen hadden meer behoefte aan concrete handelingen die snel resultaat gaven. Ik heb het 'ei' als symbool, maar ook als ultieme vorm centraal gesteld. De mensen hebben zelf grote eieren gegoten van gietklei in een mal en met de resultaten heel diverse objecten gemaakt. Daarbij heb ik zoveel mogelijk verschillende materialen aangeboden. Daarnaast heb ik hun verhalen en gedichten verwerkt in een audiowerk, waarbij de tast ook weer een grote rol speelt.
Het enthousiasme om met hun handen bezig te zijn en ondertussen lekker te kletsen was erg aanstekelijk. We kwamen eigenlijk altijd tijd tekort.

In de coffeecorner heb ik met de PG geëxperimenteerd, zowel met diverse kneedbare materialen als met animatie.
Het samen maken van een animatiefilmpje maakte op mij het meeste indruk. Voor sommigen bleef de techniek hun verbazing opwekken. Door de combinatie van zelf gekleide figuurtjes met foto's uit Amsterdam of van het Flevohuis, kregen de filmpjes echt meerwaarde. Het experiment was nu wat kort, maar zou in een andere setting tot een mooie activiteit kunnen worden uitgebouwd.

Als kunstenaar wil ik het proces van een werk ruimte geven. Terwijl de meeste mensen liever snel resultaat willen. Dit is een spanningsveld van balanceren tussen korte en lange termijn, tussen iets met een diepere laag maken en gewoon creatief bezig zijn. Differentieren is een must.
Over het algemeen ben ik heel tevreden. Het is fijn dat er iemand bij is, die de mensen goed kent, stimuleert en verzorgt waar nodig.
Herhaaldelijk op 1 plek werken had echt meerwaarde. Ik leer de mensen kennen en kan dus beter inschatten wat ik eruit kan halen. Voor zover mensen mij herkennen, word ik ook een bekend gezicht. De lol die mensen hebben en de kleine grenzen die verlegd worden vind ik altijd het fijnst en belangrijkste. Ook als ik iedere keer gewoon weer opnieuw kan beginnen.

Maurice Spapens, Kledingdesigner, maakte voor HenPower Eitje en textiel kippenhok:
Ik heb mijn wagen volgeladen, en ga elke keer vrolijk naar het Flevohuis om met de mensen daar kippen te breien, creëren. Stukken van een kippenpuzzel maken. De lange gang door aan het einde voorbij de deur bevind zich mijn werkterrein. De dag-, somatische- en doven-groep waarmee ik in de ochtend en de middag in verschillende volgordes warm mee heb samengewerkt. De hele benedenverdieping daar linksachter heeft zich op de een of andere manier wel met de gebreide textielkippen bemoeid of meegewerkt. De groepen zelf hebben elk een eigen dynamiek, iedere persoon is anders. Gemeenschappelijk valt op hoe warm en gezellig het er is. Uithalen van shawls leverde de basis op om kippen van te breien te punniken of eieren van te maken. Delen van shawls werden samengenaaid gevuld met oude kussens om tot kippen. omgetoverd te worden. Samenzijn, samen werken aan onderdelen van een groeiende verzameling kippen. Out of the box, ontstonden spelmomenten, korte samenwerkingen. Snedige opmerkingen gekoppeld aan diepzinnige korte verhalen. Samen werd er gelachen, gespeeld, gezongen, gewerkt, gevonden en ontwikkeld. Op mijn netvlies een aantal mooie momenten. De hakende dame die een haakwerkje ruilde. De mevrouw die een kip maakte en een groot geluk uitstraalde met haar glimlach. De meneer bij de dovengroep die een klein kippetje tot leven bracht. De mannen die het meeste speelden met de Punnikmachine welke ook door een aantal dames fysiotherapeutisch is ingezet. Tante die zorgzaam elke keer vroeg of ik mijn koffie al op had. De Tsjernobylkip en fysiotherapeutische spelmomenten. Het is heerlijk werken en daardoor verwerken op het Flevohuis op de begane grond. Een bonte verzameling unieke kippen is ontstaan. Gemaakt als puzzelstukjes door de vele deelnemers bij de bijeenkomsten. Elke keer ga ik gelukkig naar huis, vele mooie warme ervaringen rijker.

Hein Walter, zorgkunstenaar en portretdichter, heeft binnen HENPower Eitje op de meeste afdelingen bewoners geportretteerd: bewoners die lijden aan dementie, doven, bewoners op de klinieken, Hiv patiënten en ook op de Dagopvang. Wat de portretten met elkaar gemeen hebben, is de kwetsbare eigenheid die eruit spreekt. Eizuivere Eigenheid, zoals hij zijn project heeft genoemd, is dan ook een goed gekozen naam. "Ik heb met veel plezier en ook met veel concentratie aan deze reeks portretten gewerkt. Ik was vooraf iets anders van plan geweest, maar toen ik kennis maakte van de mensen, moest ik van mezelf deze manier van werken kiezen. Dit paste hier. Heel fijn dat ik de vrijheid heb gekregen om mijn werkwijze aan te passen. Die flexibiliteit hoort bij kunst, maar het is geen vanzelfsprekendheid dat die ruimte er ook zomaar is.
Wat me het meeste is bijgebleven, is het vertrouwen dat ik kreeg van de bewoners van de klinieken en de dankbaarheid voor de portretten die ik voor ze heb gemaakt. Juist die levensverhalen, die zich vaak aan de zelfkant van de maatschappij afspeelden, zijn heel indrukwekkend. IJzingwekkend soms zelfs. Voor mij was het werken met deze groep bijzonder, omdat ik die nooit eerder zo heb ontmoet. Het heeft mij rijker gemaakt. Die ervaring kan ik weer gebruiken als ik andere projecten ga doen.
Ook het werken met de bewoners die doof zijn, was nieuw voor mij. De uitdaging zat bij die groep vooral in de taal. Ik had een gebarentolk nodig! En ook daar leerde ik iets wat ik me eerder niet had gerealiseerd: dat de taal van gebaren een kale taal is: ze gebruiken bijvoorbeeld geen lidwoorden en de mensen spreken korte zinnen. De portretten die ik van hen maakte, zijn dan ook gevuld met korte zinnen. En er staan veel foto's op. Bij dove mensen neemt het visuele meer ruimte in.
Ik heb als zorgkunstenaar veel ervaring met het werken met mensen die lijden aan dementie. Wat me opviel is dat de bewoners van het Flevohuis over het algemeen relatief actief zijn en ook een gelukkige uitstraling hebben. Dat komt wellicht door de houding van de verpleging! Die zijn op een goede manier relaxed. Ik kreeg het gevoel dat ik welkom was en het zou heel goed kunnen dat de bewoners hetzelfde gevoel hebben. Ze voelen zich welkom en thuis. Dat we relaxed niet moeten verwarren met onverschilligheid, blijkt uit het feit dat verschillende mensen van de verzorging vroegen wat ik aan het doen was. De uitdrukking op hun gezicht was er dan een van nieuwsgierigheid. Als ik vertelde over het schrijven van portretten en een portret liet lezen, dan waren ze onder de indruk. Het is heel fijn om te merken dat de verpleging betrokken is bij de bewoners en ook interesse heeft in de kunstenaars die een project komen doen."Op de oproep voor plannen voor HenPower Eitje kwamen binnen 2 weken 33 mooie plannen binnen.




lees verder »

Manifesto Arts and dementia
Het NowHere Manifesto, resultaat van het Kunst en dementieproject NowHere met uitwisselingen tussen Engelse en Nederlandse kunstenaars die werken met mensen met dementie. Met dank aan Marjolein Gysels van de Universiteit van Amsterdam en Alice Thwaite van Equal Arts

DOWNLOAD HIERONDER DE PDF

lees verder »

Halte Tijdloos
In 2016 organiseert Vera Broos met Zona's Kiosk kunstenaars maandelijks een uitvoering van Halte Tijdloos. Halte Tijdloos vind plaats in De Open Hof en Het Flevohuis in Amsterdam, waar we in 2014 SNOES en Expeditie SNOES organiseerden en in 2015 Station Tijdloos/NowHere Station, een praktijkplek voor kunst en dementie onderzoek door kunstenaars tijdens het internationale project NowHere.
WIlt u kennis maken met Zona's Kiosk, Vera Broos en/of een uitvoering bijwonen, dan bent u van harte welkom! Afspraken kunt u maken via info@zonaskiosk.nl

lees verder »