Het Dolhuys Museum Verhalenlijn

Na de expositie 'We Zullen Doorgaan' door kunstenaars van Zona's Kiosk en Haarlemse ouderen, wordt de samenwerking met Het Dolhuys Museum voortgezet in 2015. Eind oktober gaan we bewoners van Velserduin, Ijmuiden bezoeken en op 13 november is van de resultaten van de bezoeken. In opdracht van Museum Het Dolhuys maken kunstenaars en Vera Broos een 'verhalenlijn' bij de reizende versie van het museum , die volgend jaar verder zal gaan groeien

Meer afbeeldingen:

Voeg deze pagina toe aan:

Zona's Kiosk nieuws

Troetelkippen bij Amsta
Na het succes van HenPOWER Eitje, dat vanaf juni is geadopteerd door het Flevohuis waar we de rest van het jaar activiteiten blijven ontplooien, is op 1 april bij Amsta project 'Tok' (Troetelkippen Ouderen en kunst ) gestart rond de kippen in de tuin en een door onze bouwers Rob Hagenouw en Nils Krook ontworpen kippenren. van de locatie van 't Hoflaan in Amsterdam Oost. 7 maanden lang bezoeken kunstenaars wekelijks de locatie met activiteiten rond de kippen.

Activiteiten rond de koe en het Ei zijn te volgen op de Facebookpagina "HenPower Eitje"

lees verder »

Gek Op Groen
Gek Op Groen; de winter komt er aan, de spruitjes en boerenkool, de kippen in het Flevohuis, eetbare bloemen en andere groene geur en smaakconcepten nemen we als aanleiding om dit najaar contacten te leggen tussen ouderen en anderen groepen in Amsterdam Oost.

Foto: De Kippenkrant uit 2016, met de kunstenaars die dit najaar invulling geven aan o.a. Gek op Groen in Amsterdam Oost

lees verder »

Nieuwe kunstenaars in 2017
In 2017 werden uit 30 inzendingen voor het project HenPower Eitje vijf nieuwe kunstenaars geselecteerd om hun plan uit te voeren tussen december en juli. Nog eens vijf nieuwe duo's werden betrekken bij "Cafe Eitje en project TOK bij Amsta, van begin april tot begin november 2017.
Meer informatie over HenPower en Eitje vind u elders op deze site en op de Facebook pagina HenPower Holland

Loes ten Anscher EGGBOT

Ik ben op de klinieken geweest, bij de dagopvang en in de koffiecorner/ café. Een eigen verhaal op een ei geschreven zien worden door een robotje was voor de bewoners een klein wonder. Dat zeiden ze dan ook keer op keer op keer: “bijzonder hé”, “wat toch allemaal kan tegenwoordig”. Wat ik mee neem naar een volgende keer is dat de gegeven verhalen voor op de eieren ongelooflijk divers zijn! Zo spannend om dat bij elkaar te zien.
De contactpersonen en het personeel zijn geweldig behulpzaam. Dat is heel erg fijn. Ik voel me als kunstenaar heel welkom in het Flevohuis.
Het is zo mooi dat soms een ei met tekst er werkelijk voor zorgt dat iemand zijn/haar ei kwijt kan. Een ei speciaal gemaakt om een mantelzorger te bedanken bijvoorbeeld. Ik merk het effect op de bewoners van het heel persoonlijke contact tijdens het samen maken van een goede kloppende tekst en dat vervolgens op het ei laten schrijven door de eier-robot. Er ontstaat een soort persoonlijke schat om te koesteren en om trots aan anderen te laten zien. Dat is zo ontroerend. Iemand komt dan echt even tot leven.
De eerste politieagente van Amsterdam, die haar tekst iedere keer weer leest/hoort en opnieuw in de lach schiet vanwege haar herinnering is onbetaalbaar. Zeker toen haar zoon haar kwam ophalen; het verhaal niet kende en zag hoe zijn moeder ervan genoot om dat telkens weer opnieuw te horen. Het was opeens zichtbaar dat zij ook nog een heel ander leven had geleid. Ooit.
De techniek heeft in mijn geval nogal een grote rol. Dat geeft soms bijzondere effecten. Wat er gebeurt, is dat er een heel klein, maar erg betekenisvol stukje leven op het ei komt te staan. Je zou kunnen zeggen “in a nutshell on an eggshell”. De verhaaltjes zijn veel diverser dan ik van te voren had kunnen bedenken.
Wat ik nu zie is hoe betekenisvol de verschillende kleuren bruine eieren werken onder de verschillende teksten. Alsof het verschillende kleuren huid zijn. Dat zou in de eindinstallatie helder moeten worden: de grote nieuwsgierig makende diversiteit in vorm en inhoud.
De mensen die er toevallig op een bepaald moment niet zijn wanneer ik kom om met de eier-robot te werken kunnen een volgende keer ook meedoen. Je kan als je vaker komt meer een band met personeel en bewoners opbouwen. De mensen kunnen dan beter zien wat er mogelijk is en zelf meer ideeën krijgen over wat er nog meer leuk is om te doen met de robot.


Edward Rink Kipoloog kwintelierstuin.nl interviewde ouderen met dementie tijdens project EITJE, en gaf lezingen ‘kipologie’ over kippen- en mensen gedrag
Ik heb gewerkt met mensen van de gesloten afdeling (1e etage), met een aantal van de kliniek (2e etage). Ik ben positief verrast door de tolerantie van de bewoners, hun accepterende houding naar andersdenkenden en controversiele standpunten: ‘als mr. X buiten wil slapen, moet hij dat zelf weten’, ‘als het zo is dat mr X in een andere cultuur een harem (toom) van meerdere vrouwen er op na houdt dan is dat prime, maar ik doe er niet aan mee!’. Ook hun openheid bewonder ik: ‘Ik heb eens een kerel gehad die ik betrapte met een andere vrouw. Ik heb zee r beiden uitgeknikkerd!’. Gevolg dmet een bemoedigende reactive van haar afdelingsgenoten: ‘Goed zo meid!’.
De groep is steunend en tolerant naar elkaar, er is geen onvertogen of oordelend word gevallen. Ik vind dat bewonderingswaardig.
Interessant zijn korte persoonlijke verhalen die de bewoners tussen neus en lippen door vertellen n.a.v. de kippenanekdotes. Zij leggen vrij makkelijk de link naar hun eigen ervaring: ‘Ik wil wel het hok in, maar hij mot niet gaan pikken, want ik heb al eens op de Zeeburgerdijk een menspersoon op zijn bek geslagen.’, of: ‘Als mr X buiten gaat slapen, ga ik erbij liggen. Zo ben ik!’.
Een mooi moment was de discussie tijdens de eerste bijeenkomst over het laten vallen van een ei. Is dit moord? Sommigen dachten van wel, sommigen niet. De vergelijking met mensen werd makkelijk getrokken. Hier behaalde ik mijn doel met de workshop: de mensen mentale uitdaging bieden, en niet veroordelen op basis van hun beperking. De ouderen hadden wijze dingen te zeggen, waar IK van kan leren. Die waardering wil ik hen geven, want die verdienen zij.

Frank ter Beek, beeldhouwer, werkte in HENPower Eitje met blinde en slechtziende ouderen en mensen met dementie
Frank Ter Beek, beeldhouwer, werkte in HENPower Eitje met blinde en slechtziende ouderen en mensen met dementie onder de titel: 'het ei, de klei en de ontdekkerij'.
Ik heb gewerkt met de groep blinden en slechtzienden en met de PG in de coffeecorner. De eerste groep was lekker divers en enthousiast. Sommigen willen heel vrij en gedegen werken, anderen hadden meer behoefte aan concrete handelingen die snel resultaat gaven. Ik heb het 'ei' als symbool, maar ook als ultieme vorm centraal gesteld. De mensen hebben zelf grote eieren gegoten van gietklei in een mal en met de resultaten heel diverse objecten gemaakt. Daarbij heb ik zoveel mogelijk verschillende materialen aangeboden. Daarnaast heb ik hun verhalen en gedichten verwerkt in een audiowerk, waarbij de tast ook weer een grote rol speelt.
Het enthousiasme om met hun handen bezig te zijn en ondertussen lekker te kletsen was erg aanstekelijk. We kwamen eigenlijk altijd tijd tekort.

In de coffeecorner heb ik met de PG geëxperimenteerd, zowel met diverse kneedbare materialen als met animatie.
Het samen maken van een animatiefilmpje maakte op mij het meeste indruk. Voor sommigen bleef de techniek hun verbazing opwekken. Door de combinatie van zelf gekleide figuurtjes met foto's uit Amsterdam of van het Flevohuis, kregen de filmpjes echt meerwaarde. Het experiment was nu wat kort, maar zou in een andere setting tot een mooie activiteit kunnen worden uitgebouwd.

Als kunstenaar wil ik het proces van een werk ruimte geven. Terwijl de meeste mensen liever snel resultaat willen. Dit is een spanningsveld van balanceren tussen korte en lange termijn, tussen iets met een diepere laag maken en gewoon creatief bezig zijn. Differentieren is een must.
Over het algemeen ben ik heel tevreden. Het is fijn dat er iemand bij is, die de mensen goed kent, stimuleert en verzorgt waar nodig.
Herhaaldelijk op 1 plek werken had echt meerwaarde. Ik leer de mensen kennen en kan dus beter inschatten wat ik eruit kan halen. Voor zover mensen mij herkennen, word ik ook een bekend gezicht. De lol die mensen hebben en de kleine grenzen die verlegd worden vind ik altijd het fijnst en belangrijkste. Ook als ik iedere keer gewoon weer opnieuw kan beginnen.

Maurice Spapens, Kledingdesigner, maakte voor HenPower Eitje en textiel kippenhok:
Ik heb mijn wagen volgeladen, en ga elke keer vrolijk naar het Flevohuis om met de mensen daar kippen te breien, creëren. Stukken van een kippenpuzzel maken. De lange gang door aan het einde voorbij de deur bevind zich mijn werkterrein. De dag-, somatische- en doven-groep waarmee ik in de ochtend en de middag in verschillende volgordes warm mee heb samengewerkt. De hele benedenverdieping daar linksachter heeft zich op de een of andere manier wel met de gebreide textielkippen bemoeid of meegewerkt. De groepen zelf hebben elk een eigen dynamiek, iedere persoon is anders. Gemeenschappelijk valt op hoe warm en gezellig het er is. Uithalen van shawls leverde de basis op om kippen van te breien te punniken of eieren van te maken. Delen van shawls werden samengenaaid gevuld met oude kussens om tot kippen. omgetoverd te worden. Samenzijn, samen werken aan onderdelen van een groeiende verzameling kippen. Out of the box, ontstonden spelmomenten, korte samenwerkingen. Snedige opmerkingen gekoppeld aan diepzinnige korte verhalen. Samen werd er gelachen, gespeeld, gezongen, gewerkt, gevonden en ontwikkeld. Op mijn netvlies een aantal mooie momenten. De hakende dame die een haakwerkje ruilde. De mevrouw die een kip maakte en een groot geluk uitstraalde met haar glimlach. De meneer bij de dovengroep die een klein kippetje tot leven bracht. De mannen die het meeste speelden met de Punnikmachine welke ook door een aantal dames fysiotherapeutisch is ingezet. Tante die zorgzaam elke keer vroeg of ik mijn koffie al op had. De Tsjernobylkip en fysiotherapeutische spelmomenten. Het is heerlijk werken en daardoor verwerken op het Flevohuis op de begane grond. Een bonte verzameling unieke kippen is ontstaan. Gemaakt als puzzelstukjes door de vele deelnemers bij de bijeenkomsten. Elke keer ga ik gelukkig naar huis, vele mooie warme ervaringen rijker.

Hein Walter, zorgkunstenaar en portretdichter, heeft binnen HENPower Eitje op de meeste afdelingen bewoners geportretteerd: bewoners die lijden aan dementie, doven, bewoners op de klinieken, Hiv patiënten en ook op de Dagopvang. Wat de portretten met elkaar gemeen hebben, is de kwetsbare eigenheid die eruit spreekt. Eizuivere Eigenheid, zoals hij zijn project heeft genoemd, is dan ook een goed gekozen naam. "Ik heb met veel plezier en ook met veel concentratie aan deze reeks portretten gewerkt. Ik was vooraf iets anders van plan geweest, maar toen ik kennis maakte van de mensen, moest ik van mezelf deze manier van werken kiezen. Dit paste hier. Heel fijn dat ik de vrijheid heb gekregen om mijn werkwijze aan te passen. Die flexibiliteit hoort bij kunst, maar het is geen vanzelfsprekendheid dat die ruimte er ook zomaar is.
Wat me het meeste is bijgebleven, is het vertrouwen dat ik kreeg van de bewoners van de klinieken en de dankbaarheid voor de portretten die ik voor ze heb gemaakt. Juist die levensverhalen, die zich vaak aan de zelfkant van de maatschappij afspeelden, zijn heel indrukwekkend. IJzingwekkend soms zelfs. Voor mij was het werken met deze groep bijzonder, omdat ik die nooit eerder zo heb ontmoet. Het heeft mij rijker gemaakt. Die ervaring kan ik weer gebruiken als ik andere projecten ga doen.
Ook het werken met de bewoners die doof zijn, was nieuw voor mij. De uitdaging zat bij die groep vooral in de taal. Ik had een gebarentolk nodig! En ook daar leerde ik iets wat ik me eerder niet had gerealiseerd: dat de taal van gebaren een kale taal is: ze gebruiken bijvoorbeeld geen lidwoorden en de mensen spreken korte zinnen. De portretten die ik van hen maakte, zijn dan ook gevuld met korte zinnen. En er staan veel foto's op. Bij dove mensen neemt het visuele meer ruimte in.
Ik heb als zorgkunstenaar veel ervaring met het werken met mensen die lijden aan dementie. Wat me opviel is dat de bewoners van het Flevohuis over het algemeen relatief actief zijn en ook een gelukkige uitstraling hebben. Dat komt wellicht door de houding van de verpleging! Die zijn op een goede manier relaxed. Ik kreeg het gevoel dat ik welkom was en het zou heel goed kunnen dat de bewoners hetzelfde gevoel hebben. Ze voelen zich welkom en thuis. Dat we relaxed niet moeten verwarren met onverschilligheid, blijkt uit het feit dat verschillende mensen van de verzorging vroegen wat ik aan het doen was. De uitdrukking op hun gezicht was er dan een van nieuwsgierigheid. Als ik vertelde over het schrijven van portretten en een portret liet lezen, dan waren ze onder de indruk. Het is heel fijn om te merken dat de verpleging betrokken is bij de bewoners en ook interesse heeft in de kunstenaars die een project komen doen."Op de oproep voor plannen voor HenPower Eitje kwamen binnen 2 weken 33 mooie plannen binnen.




lees verder »

Manifesto Arts and dementia
Het NowHere Manifesto, resultaat van het Kunst en dementieproject NowHere met uitwisselingen tussen Engelse en Nederlandse kunstenaars die werken met mensen met dementie. Met dank aan Marjolein Gysels van de Universiteit van Amsterdam en Alice Thwaite van Equal Arts

DOWNLOAD HIERONDER DE PDF

lees verder »

Halte Tijdloos
In 2016 organiseert Vera Broos met Zona's Kiosk kunstenaars maandelijks een uitvoering van Halte Tijdloos. Halte Tijdloos vind plaats in De Open Hof en Het Flevohuis in Amsterdam, waar we in 2014 SNOES en Expeditie SNOES organiseerden en in 2015 Station Tijdloos/NowHere Station, een praktijkplek voor kunst en dementie onderzoek door kunstenaars tijdens het internationale project NowHere.
WIlt u kennis maken met Zona's Kiosk, Vera Broos en/of een uitvoering bijwonen, dan bent u van harte welkom! Afspraken kunt u maken via info@zonaskiosk.nl

lees verder »